Christendom als Judaïsme

Over de noodzaak van Torah-observantie in het Christendom 

Wanneer in het Christendom de G’d van Israel wordt aangenomen door (gelo­vigen uit) de volken, en als gevolg daarvan het polytheïsme verdwijnt, wordt de omgang van de mens met de wereld een andere. Voorheen, in het poly­theïsme, werd, grosso modo gesproken, deze omgang op een concreet levens­terrein (bijv. landbouw, geslachtelijke betrekkingen, voedsel, kleding, enz.) op rituele wijze gereguleerd door de (aard van de) goden van het onder­havige levensterrein. Door deze rituele regels en gewoonten worden de betref­fende levensterreinen geheiligd. Zij worden toegewijd aan de goden, en zo ontvan­kelijk gemaakt voor hun zegen. 

Wanneer nu deze goden wegvallen, en de onmiddellijke relatie met de G’d van Israel bij de volken gestalte begint aan te nemen, dan verdwijnt daarmee, dit is de keerzijde, het gehele complex van de genoemde rituele levensaanwij­zingen en taboes van de polytheïstische cultuur.

De vraag die dan opkomt luidt: komt er voor deze cultuur iets in de plaats, en zo ja wat? Dit is geen vrijblij­vende vraag. Integendeel, het is de prangende vraag naar een in concreto houdbare levenswijze onder het mono­theïsme. Het is ook de vraag naar de wijze waarop de onderscheiden levens­terreinen in deze nieuwe G’dsrelatie geheiligd zullen kunnen worden. Hoe worden deze levensterreinen toege­wijd aan de G’d van Israel, teneinde geschikt te zijn voor het ontvangen van zijn zegen? 

In Israel zelf, in het Jodendom, is dit geen probleem. Israel bezit in de Torah een complex van rituele levensaanwijzingen van zijn G’d. Israel wordt juist vrijgemaakt van afgoderij en heidendom, doordat de hoogste G’d, HaSjeem, zijn Torah bekend maakt en oplegt. De vele goden van het heidense verleden verdwijnen, maar de vele wetten en instellingen van de Torah komen daarvoor in de plaats, opdat ieder levensterrein op een bijzondere, aan dit levensterrein aangepaste wijze, gewijd kan worden aan HaSjeem, de G’d van Israel. Wordt nu echter, zoals in het Christendom gebeurd is, de G’d van Israel aan­vaard door de volken buiten Israel, terwijl niet tevens het gehele complex van de rituele levensaanwijzingen van de Torah wordt aanvaard, dan heeft dit grote gevolgen. Want nu wordt wel het polytheïsme en het daarmee verbonden complex van levensaanwijzingen verlaten, evenwel zonder dat er voor het laatstgenoemde iets in de plaats komt.  

Weliswaar moet men dit enigszins nuanceren: in het Christendom wordt niet geheel de Torah afgewezen, de zedewet wordt (zij het ook slechts gedeeltelijk) aanvaard. Niettemin blijft staande dat al de rituele wetten van de Torah, zoals de spijswetten, de kledingwetten en de reinigingswetten, in het Christendom terzijde worden gesteld (afgezien van enkele relicten). De ritueel gereguleerde omgang met de wereld wordt daarmee door het Christendom losgelaten. In plaats daarvan stelt men de “vrijheid in Christus”. Het handelen volgens de “vrijheid in Christus” is weliswaar bedoeld als een door G’ds Geest bezield handelen, als vervulling van de Torah. Deze bedoe­ling of intentie blijft echter leeg of vruchteloos, want een vervulling, in de zin van een volmaakte, boven elk legalisme uitgaande betrachting van de Torah, heeft tot onmisbare voorwaarde dat er inderdaad een in concrete geboden gespecifi­ceerde Torah voorligt, die vervuld zou dienen te worden. En die is er nu juist volgens het christelijke gezichtspunt niet meer. Vervulling van een in feite afgeschafte Torah is echter in tegenspraak met zichzelf. Dit blijkt daaruit, dat de “vrijheid in Christus”, naar haar effect beschouwd, het tegendeel oplevert van haar oorspronkelijke intentie. Het handelen volgens deze christelijke vrijheid loopt bij gebrek aan concrete aanwij­zingen uit op willekeurig, Torah-loos handelen. En dit is eigenlijk reeds G’d-loos handelen.

Men handelt niet meer volgens hogere aanwijzingen, die niet uit het te behandelende zelf zijn af te lezen. Integendeel, men handelt, zij het aanvan­kelijk onder de religieuze bedekking van de christelijke vrijheid, zoals het uitkomt. Dit betekent dat het handelen volgens hogere aanwijzingen, op grond van openbaring, zeer sterk wordt ingeperkt, en gereserveerd voor een speciaal domein: het ethische domein. Het willekeurige handelen, dat in de omgang met de wereld overheerst, kan nog wel een tijdlang door een christelijke devotio­nele houding worden overstraald, en in zijn willekeur getemperd. Er komt echter onvermijdelijk een moment waarop dit willekeurige, Torah-loze han­delen zich van zijn eigen willekeur bewust wordt. Wanneer dit geschiedt, komt er een systematische bezinning op gang over de principes van dit handelen als zodanig. Deze systematisering van het willekeurige handelen loopt uit op de opkomst van het moderne, technische handelen. Door de systematisering van de willekeur worden de mogelijkheden van de tempering van deze willekeur, vanuit christelijke devotie, steeds geringer. De systematisering dicht als het ware de hiaten waardoor nog het licht van de openbaring kon binnenvallen. De christelijke devotie heeft tegen deze gang van zaken geen verweer dat daadwerkelijk iets kan uitrichten, juist omdat deze devotie is losgeraakt van de binding aan de Torah, en zich slechts als gevoels­vroomheid kan uiten. 

Het enige recept tegen dit fatale gebrek in het Christendom, als gevolg waar­van deze religie zichzelf saeculariseert, lijkt dus te zijn het zich keren tot en het aannemen van het gehele complex van levensaanwijzingen dat de G’d van Israel zijn volk heeft geschonken, de Torah. Dit standpunt brengt ook weer zijn eigen moeilijkheden met zich mee. Ik stip hier slechts de volgens mij voornaamste moeilijkheden aan, en geef een sugges­tie voor hun oplossing. 

De eerste moeilijkheid is de questie van het onderscheid tussen Israel en de overige volken. Worden de bijzondere roeping en de plaats van Israel niet miskend, wanneer de volken gaan leven volgens de levensaanwijzingen van de Torah? In bijzonderheden: Wanneer gelovigen uit de volken, Christenen, Sjabbat en de bijbelse hoogtijden gaan vieren, kosjer gaan eten, de kleding­voorschriften van de Torah gaan uitvoeren (zoals het dragen van een talliet), verdwijnt dan niet althans alle zichtbare onderscheid tussen deze gojiem en de Joden? En is deze opheffing van onderscheid wel zo gewenst? 

Daar staat tegenover dat er maar één Torah is, dat dus het leven volgens de aanwijzingen van HaSjeem slechts op één wijze mogelijk is. Er is blijkbaar slechts één uiteindelijke vorm van waarachtige menselijkheid. Toch behoeft dit volgens mij niet te leiden tot een voortijdige, gevaarlijke opheffing van het onderscheid tussen Israel en de volken. In de eerste plaats is Israel de uitverkoren instantie van waaruit de Torah onder de volken wordt verspreid. Wanneer de volken zich tot de Torah keren, zullen de wijzen uit Israel de leermeesters der volken zijn in het uitvoeren van de geboden, want uit Sion zal de Torah uitgaan zoals geschreven staat. In de tweede plaats zijn veel Torahwetten exclusief voor Israel, namelijk die wetten welke slechts uitvoerbaar zijn in het land Israel. Israel is uiteindelijk bestemd tot het leven in dit land. In de derde plaats is daar de (openbare) afwijzing door Israel (i.h. bijzonder door de Joodse orthodoxie) van Jezus als de Mes­sias. Dit laatste maakt een groot onderscheid. Deze afwijzing heeft tot gevolg dat ook in de ballingschap Israel en de overige volken niet worden vermengd. Deze niet-vermenging draagt bij tot het behoud van Israel volgens de apostel Paulus, wanneer hij stelt dat op deze wijze (d.w.z via het geheimenis van de gedeel­telijke verharding, bestaande in de afwijzing van Jezus als Messias) geheel Israel gered zal worden (Rom.11:25-26).

Deze afwijzing krijgt dus vanuit het vooraf­gaande een positieve beteke­nis. De Joodse afwijzing van Jezus als de Messias kan deze positieve betekenis verkrijgen doordat er op een dieper niveau een religieuze verbondenheid tussen Jezus en het Joodse Volk blijft bestaan. Deze verbondenheid blijft bestaan op het niveau van de levenspraktijk, de Torah. Deze verbondenheid is zo groot, dat zij zelfs bij een expliciete afwijzing van Jezus’ messianiteit in stand blijft. De Torah van Mozes is namelijk een navolging van of een partici­patie aan de levende Torah, de Torah in persoon, die Jezus is.  Bij de uitdrukke­lijke belijdenis treedt een verschil aan de dag tussen de religie van Christus (te verstaan als de religie die Jezus zelf uitoefende) en de christelijke religie (te verstaan als de religie die de uitdrukkelijke navolgers van Jezus uitoefenen).

Dit verschil treedt echter niet op in de Joodse religie. De Joodse religie is identiek met de religie van Christus, en daardoor is deze religie te verstaan als navolging van Jezus. Let wel, deze wijze van navolging van Jezus is alleen mogelijk voor het Joodse Volk — althans voorzover het niet de Nieuwtestamentische kennis van Jezus bezit — en precies daarin bestaat de afzondering van dit Volk. De overige volken, de gojiem, moeten Hem uitdrukkelijk leren kennen en belijden, en kunnen eerst vanuit deze uitdrukkelijke binding aan Hem tot de beoefening en vervulling van de Torah komen. Via de binding aan Jezus worden zij, de gojiem, op Israel geënt. De Joodse afwijzing van Jezus heeft in diepste wezen tot doel de gojiem, de volken, te verlokken Hem aan te nemen. De afwijzing dient als lokmiddel, omdat op deze wijze Jezus in eerste instantie op algemene wijze kan worden voorgesteld en aangeboden. Dus als iets dat is losgemaakt van de particulariteit en exclusiviteit van het Jodendom. Bij diepere kennismaking blijkt echter dat degenen die in Jezus geloven uitgekomen zijn uit de volken, en geestelijkerwijs (d.i. in religieuze zin) in Israel zijn ingevoegd. Waar deze invoeging in Israel de concrete gestalte aanneemt van het uitvoeren van de Torah-voorschriften, voltrekt zij zich onder de leiding van dat deel van het Joodse Volk, dat zich onder de gojiem begeeft, om hen te onderwijzen, het zgn. messiasbelijdende Jodendom. Dit is een klein deel van het Joodse Volk, dat het offer brengt van de losmaking van het Volk, terwille van het heil van de gojiem. Slechts een klein deel van het Joodse Volk is echter in de situatie van de ballingschap messias­belijdend. Het grootste deel houdt zich voorlopig afzijdig, teneinde de identiteit van het Joodse Volk zuiver te bewaren. De messiasbelijdende Joden zijn apart gestelde eerstelingen, waarin, zoals Paulus zegt, geheel Israel wordt geheiligd (Rom.11:16). 

Langs deze weg wordt dus de moeilijkheid van het onderscheid tussen Israel en de volken opgelost. Het grootste deel van Israel blijft door zijn afwijzing van Jezus van de volken afgescheiden, totdat alle volken ertoe bereid zijn vanuit hun geloof in Jezus hun liefde tot Israels G’d tot uiting te brengen in de volbrenging van de Torah. Eerst als antwoord op deze bereidheid zal Israel bekend maken wie zijn Messias is. Een voortijdige erkenning en belijdenis van Jezus als de Messias zou namelijk maken dat Israel zou worden verzwolgen door de Christenheid, met massale assimilatie als gevolg. 

De tweede moeilijkheid in het door mij voorgestelde standpunt is het probleem van de culturele verscheidenheid. Worden de volken wel als volken gezegend, wanneer zij zich gaan gedragen zoals Israel? En: Is de Torah wel geschikt als levenswijze voor de volken? Leidt tenslotte het volgen van de Torah door de volken er niet toe dat er een eenvormige Joodse cultuur zich over de aarde verbreidt, en de verscheidenheid en veelkleurigheid van de culturen der volken verdwijnt? 

Om met het laatste te beginnen: ik denk inderdaad dat de betrekking tot de G’d van Israel voor de volken met zich meebrengt, op den duur althans, dat zij als de Joden worden. En wel omdat de betrekking tot HaSjeem geen andere religieuze inspiratie in een cultuur toelaat: “gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben”. En indien het zo is dat de uiteindelijke radix van culturele verscheidenheid ligt in een verscheidenheid van cultus, in een onder­scheid van religieuze oriëntatie, zoals sommigen menen, dan is volgens mij duidelijk dat het onderscheid van de culturen die met de openbaring uit Israel hebben kennis gemaakt slechts voorlopig kan zijn. Een definitief onderscheid betekent immers dat naast deze openbaring uit Israel nog een andere religieuze levenswortel werkzaam is in het leven van de betreffende volken. Maar dat wordt vanuit Israel nu juist gezien als afgoderij, en doet afbreuk aan het volkomen gestalte krijgen van de relatie met HaSjeem. Hieruit moet dan wel volgen dat de Torah ook geschikt is als complex van levensaanwijzingen voor de volken, en dat de volken juist als volken worden gezegend, wanneer zij het onderwijs uit Israel willen aannemen. De hierboven geschetste visie is om drie redenen aantrekkelijk. Ten eerste omdat zij een fundamentele interne moeilijkheid in het Christendom tot een oplossing brengt; ten tweede omdat zij aan het ongeloof van het Jodendom in de messianiteit van Jezus een positieve functie weet te geven; ten derde omdat zij, door het Christendom te verstaan als een Judaïsme, uitzicht biedt op een werkelijke, inhoudelijke verzoening van Jodendom en Christendom.

17 Tammoez 5756 (4 juli 1996) 

Advertisements

6 Responses to “Christendom als Judaïsme”


  1. 1 Levi Zoutendijk July 16, 2012 at 7:50 am

    Machtig mooi. Maar hoe rijm je uw overtuigeing in een tesjoeva (bekering) naar Tora door Christenen als voorwaarde tot de wederkomst met Jesjoea’s retorische uitspraak of hij nog wel geloof vinden zou?

    • 2 messianic613 July 18, 2012 at 3:24 am

      Waarschijnlijk schuilt de door u geconstateerde moeilijkheid in de volgende passage:

      Het grootste deel van Israel blijft door zijn afwijzing van Jezus van de volken afgescheiden, totdat alle volken ertoe bereid zijn vanuit hun geloof in Jezus hun liefde tot Israels G’d tot uiting te brengen in de volbrenging van de Torah. Eerst als antwoord op deze bereidheid zal Israel bekend maken wie zijn Messias is.

      Met deze passage bedoel ik echter niet te ontkennen dat het misverstand tussen Israel en de volken pas volledig zal worden opgeheven met de Wederkomst van de Messias. Degenen voor wie dit misverstand nu gedeeltelijk is opgeheven zijn de Messiasbelijdende Joden en de Torah-getrouwe gelovigen uit de volken. De Messiasbelijdende Joden zijn het joodse misverstand over Jezus te boven gekomen. De Torah-getrouwe gelovigen uit de volken zijn het gojse misverstand over de Joden en het misverstand over de joodsheid van Jezus te boven gekomen.

      Voor de volkerenwereld in zijn geheel zullen de misverstanden ten aanzien van het joodse volk en Jezus’ joodse identiteit pas worden opgeheven door middel van de oordelen die volgens de Apocalyps over de wereld zullen komen vlak voor de Wederkomst, in het bijzonder de Grote Verdrukking. Voor het nog ongelovige deel van Israel geldt hetzelfde met betrekking tot de identiteit van Jezus als de Messias van Israel.

      We kunnen erop vertrouwen dat al degenen die in de loop van de christelijke geschiedenis een waarachtig persoonlijk geloof hebben gehad in de G-d van Israel en in Jezus als de Messias, en een leven hebben geleid dat met dit geloof in overeenstemde, tot de uitverkorenen zullen worden gerekend, ook al waren zij bevangen in de bovengenoemde misverstanden omtrent de relatie tussen Jezus en het joodse volk.

      Naarmate de grote crisis van de eindtijd naderbij komt zal echter steeds duidelijker worden dat Joden en Christenen bij elkaar horen en dat de binding van de Christenen aan Jezus tevens inhoudt een binding aan Israel. We zien dit nu reeds in de ondersteuning van het joodse volk en en de joodse staat door evangelische Christenen, terwijl een ander deel van de Christenheid zich steeds meer afkeert van de staat Israel en het joodse volk, en, als gevolg daarvan, steeds meer afvallig wordt van de bijbselse waarheid.

      Deze schifting zal steeds sterker worden. Steeds meer zal het voor Christenen duidelijk worden dat het geloof in Jezus betekent dat men bij Israel hoort en dat de getrouwen uit het joodse volk en uit de andere volken bij elkaar horen. Tien mannen uit de volken zullen de slip grijpen van het kleed van een Jood (cf. Zach. 8:23). Naarmate dit inzicht toeneemt zal dit ook worden opgemerkt door de ongelovige wereld en zullen ook de verdrukkingen en vervolgingen toenemen, zodat Jezus’ waarschuwing: “Zal de Mensenzoon nog geloof vinden op aarde?” (Lk. 18:8) zeer terecht zal blijken.

      De Wederkomst zal plaatsvinden zodra het getal der uitverkorenen, en van degenen uit de volken die het Messiaanse Rijk zullen mogen binnengaan, vol zal zijn. Dan pas, en niet eerder, zal geheel Israel Jezus als Messias erkennen, en zullen de misverstanden tussen Israel en de volken worden opgeheven.

  2. 3 jeshuaist September 13, 2018 at 3:38 pm

    De Joodse religie kan enkel identiek met de religie van Christus zijn indien zij gebaseerd is op de Tora, Neviim en Kethuvim Aleph met in het hoofd enkel de enige Elohim Hashem Jehovah. Wanneer men spreekt over Christenen die polytheïstisch zijn doordat zij de Drie-eenheid aanbidden moet er volledig afstand van genomen worden daar zij een vervloeking zijn op de Naam.

    • 4 Messianic613 November 4, 2018 at 5:24 pm

      Het aanbidden van de Drievuldigheid moet worden afgewezen. Maar het is mijns inziens onjuist Christenen die de Drievuldigheid aanbidden polytheïsten te noemen. Volgens de theologie van deze Christenen zijn immers de drie personen van de Drievuldigheid één God. In God zijn volgens hen wel drie personen, niet echter drie goden. De drie personen hebben één en hetzelfde goddelijk wezen en verschillen alleen van elkaar volgens hun onderlinge relaties. Er zou pas van werkelijk polytheïsme sprake zijn indien deze Christenen bijv. de Baalim of de Moloch vereerden naast de God van Israel. Dit is echter geheel niet het geval. Er is slechts sprake van een misplaatste aanbidding van de Messias, gebaseerd op de foutieve gelijkstelling van de Messias met God zelf.

      Het is mijns inziens daarom onjuist om hier te spreken van een vervloeking van de Naam. Er is slechts sprake van verwarring en onbegrip wat betreft de status van de Messias. Het lijdt geen twijfel dat vele van de Christenen die de leer van de Drievuldigheid belijden de oprechte intentie hebben om God te aanbidden en te gehoorzamen zoals Hij dit van hen vraagt. Dat zij daarin een dwaling begaan en de Gezalfde van HaSjeem voor HaSjeem zelf aanzien is weliswaar te betreuren, en deze dwaling moet uiteraard worden recht gezet en afgewezen. Om deze dwaling echter gelijk te stellen met heidense afgoderij gaat te ver. Het is heel wat anders om naast de God van Israel bijvoorbeeld Egyptische of Babylonische goden te aanbidden, dan om in verwarring te verkeren over de precieze natuur en functie van de door God gezonden Messias.

      • 5 jeshuaist December 12, 2018 at 12:27 pm

        Volgens uw inziens is het onjuist Christenen die de Drievuldigheid aanbidden polytheïsten te noemen, maar als u eens hun figuren van die Heilige Drie-eenheid bekijkt zal u kunnen merken dat er tussen die figuren meer verschillen zijn dan tussen bepaalde goden welke wij afgoden noemen of behorende tot polytheïsten. Waarom zou men dan voor die mensen spreken over heidenen en polytheïsten terwijl hun bij-goden minder verschil hebben met hun hoofdgod dan Jezus met de God de Vader?

        Verder weten wij dat de hemelse Vader verzoekt geen afbeeldingen vanHem te maken en niet neer te knielen voor enige afbeelding van een god. Bij vele trinitarische gemeenschappen vinden wij meerdere afbeeldingen van de dreie delen van de Drie-eenheid maar ook verder nog afbeeldingen van zogenaamd “heiligen” waarbij zij ook neerknielen voor die beelden en aan hen dingen verzoeken. In sommige landen worden er zelfs processies gehouden of wordt er voor die beelden ook eten gegeven. (Behoort dat dan volgens u allemaal niet tot dezelfde afgodische riten die de polytheisten uitvoeren?)

      • 6 Messianic613 December 18, 2018 at 8:02 pm

        Jeshuast:
        Volgens u is het onjuist Christenen die de Drievuldigheid aanbidden polytheïsten te noemen, maar als u eens hun figuren van die Heilige Drie-eenheid bekijkt zal u kunnen merken dat er tussen die figuren meer verschillen zijn dan tussen bepaalde goden welke wij afgoden noemen of behorende tot polytheïsten. Waarom zou men dan voor die mensen spreken over heidenen en polytheïsten terwijl hun bij-goden minder verschil hebben met hun hoofdgod dan Jezus met de God de Vader?

        Antwoord van Messianic613:
        Zoals in het artikel zelf reeds gezegd wijzen wij op bijbelse gronden beeldendienst of eredienst bewezen aan afbeeldingen zondermeer af. Afbeeldingen van de Drievuldigheid worden echter alleen aangetroffen in het Katholicisme of de Oosterse Orthodoxie, niet in het Protestantisme, dat toch evenzeer de Drievuldigheid belijdt. Bovendien weten ook katholieken heel goed dat er maar één God bestaat. Het geloof in de godheid van Jezus maakt het voor hun juist noodzakelijk om hem één van wezen met de Vader te verklaren. Anders zouden zij immers meerdere goden moeten aannemen en polytheisten worden. Het is dus juist om polytheisme te vermijden dat zij Jezus en de Vader als Personen in één en hetzelfde goddelijk wezen zien.

        Het probleem in de Christenheid in het algemeen is de vereenzelviging van God en de Messias. Maar dit is een geheel andere vereenzelviging dan een eventuele gelijkstelling van God met de Baäl.

        De belangrijkste redenen om aanbidders van de Drievuldigheid geen polytheisten te noemen is, zoals ik in het voorafgaande reeds gezegd heb, dat het hier niet om heidense goden gaat, en dat zijzelf juist de eenheid van God beklemtonen en daarom met de constructie werken van één goddelijk wezen in drie personen. Het heidendom kende zoiets volstrekt niet. Katholieken en Protestanten vereren niet Osiris of Apollo, of andere heidense goden naast God de Vader. Zij vereren de persoon van de Messias als God en kennen dus aan de Messias een verkeerde status toe door hem één van wezen te verklaren met de Vader. Formeel gesproken is dit wel afgoderij — het is het aanbidden van een mens — maar het is toch beslist iets anders dan bijvoorbeeld Baälsdienst. In de Christenheid is er geen sprake van het aanbidden van vreemde goden — i.e. goden van andere volken dan Israel — maar van een verwarring betreffende de status van de Messias, al is ook deze verwarring op zich ernstig genoeg.

        Jeshuast:
        Verder weten wij dat de hemelse Vader verzoekt geen afbeeldingen van Hem te maken en niet neer te knielen voor enige afbeelding van een god. Bij vele trinitarische gemeenschappen vinden wij meerdere afbeeldingen van de drie delen van de Drie-eenheid maar ook verder nog afbeeldingen van zogenaamd “heiligen” waarbij zij ook neerknielen voor die beelden en aan hen dingen verzoeken. In sommige landen worden er zelfs processies gehouden of wordt er voor die beelden ook eten gegeven. (Behoort dat dan volgens u allemaal niet tot dezelfde afgodische riten die de polytheisten uitvoeren?)

        Antwoord van Messianic613: Zoals reeds gezegd wordt beeldendienst door ons volstrekt afgewezen. In het bepalen van wat als ‘beeld’ dient te worden beschouwd volgen wij in het algemeen de rabbinale halachah.

        Overigens is het afbeelden van de Drievuldigheid in de katholieke of oosters-orthodoxe context wel enigszins te begrijpen. Deze kerken zijn van oordeel dat juist door de Menswording van ‘God de Zoon’ God zichtbaar is geworden en dat daarom het beeldverbod is opgeheven.

        Het vereren van heiligen in de katholieke traditie is echter niet zondermeer gelijk te stellen met het vereren van heidense goden, al laat de folklore soms anders vermoeden. Katholieken erkennen duidelijk dat de heiligen geschapen wezens zijn, die alleen uit kracht van Christus’ verdienste heilig zijn. Uiteraard is deze eredienst aan heiligen, ook aan bijbelse heiligen zoals Paulus of Petrus, niet toegestaan, daar het een vorm van dodenverering zou zijn, die bovendien geen zin zou hebben omdat de doden immers in hun doodsslaap zijn en niets weten. De ware status van de heiligen zal pas openbaar worden bij de Wederkomst van de Messias. Dan zal ieder zijn loon ontvangen en ook een status en rang in overeenstemming met de liefdewerken gedaan tijdens het aardse leven. We kunnen nu nog niet weten welke waardigheid en eer aan de individuele leden van de Gemeente van de Messias in de verrijzenis zal ten deel vallen in het Koninkrijk, en welke eerbewijzen, als gezagsdragers in dat Koninkrijk, hen verschuldigd zal zijn van de zijde van de sterfelijke bewoners van dit Koninkrijk.

        Bij deze afwijzing van de heiligen verering moet men echter wel bedenken dat onze messiaanse verering van Jesjoea ook het bewijzen van religieuze eer is aan een wezen dat niet God is. Al gebruiken wij uiteraard geen beelden bij onze verering van Jesjoea, wij bidden toch tot hem als onze voorspreker en middelaar bij de Vader, en brengen hem die eerbewijzen die hem als verheerlijkte mens en koning van Israel, en als hoofd van de Gemeente en universele middelaar van alle genade, toekomen. Ook dit is een eredienst die onderscheiden is van de directe eredienst aan de Vader. Want wij vereren Jesjoea wel, maar aanbidden hem niet als Schepper. Katholieken zouden onze verering van Jesjoea daarom als een vorm van heiligenverering zien.

        Hierbij moet men nog aantekenen dat Protestanten vooral vasthouden aan de leer van de Drieëenheid omdat zij alle heiligenverering volstrekt en absoluut afwijzen. Zij voorvoelen dat zodra zij de goddelijke status van Jezus zouden opgeven, zij onderscheid moeten gaan maken tussen de eer die zij aan de Vader en die zij aan Jezus bewijzen. Voor hun besef zou het een opnieuw invoeren van de heiligenverering zijn als zij Jezus zouden vereren in onderscheid met de Vader, door hem op een lager niveau te plaatsen. Zij menen namelijk dat alle religieus eerbewijs aan een schepsel eigenlijk neerkomt op aanbidding of goddelijk eerbewijs. Anders gezegd, zij zouden juist denken dat zij afgoderij pleegden indien zij zouden aannemen dat Jezus niet God is. Want dan zouden ze naar hun besef aan een mens, en dus aan een schepsel, religieuze eer brengen door tot hem te bidden of hem aan te roepen, of op enigerlei wijze persoonlijk met hem in religieuze betrekking te staan.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s




Blogs I Follow

Advertisements

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

%d bloggers like this: