Archive for the 'Law' Category

The Problem of Women Dressing Like Men: An Early Warning from a Roman Cardinal



Modest and elegant

Modest and elegant

No serious believer will deny that in our time sexual perversions are propagated and modesty and chastity ridiculed. Today’s political correctness is siding with those who attack traditional family life, religion, and the divine laws of nature and revelation.

This counter-culture of perversion has invaded traditional Christianity on a massive scale since the end of the Second World War. It started with the mistaken emancipation of women and feminism and is now involved in the diabolical attempts to destroy all traditinal morality  by the LBGTQ and Gender Ideology movements.

When in the late 50s and early 60s of the XXth century emancipated women began to dress like men, only a few prophetic voices foresaw what was coming. One of these voices was the Roman Cardinal Siri’s. [1] In a pastoral letter entitled: Notification Concerning Men’s Dress Worn By Women, dated June 12, 1960, this staunchly conservative Catholic prelate dealt with the roots of the problem in an excellent psychological and social analysis based on the principles of natural law. [2]

We decided to republish this Notification for our readers. It highlights aspects of sexual morality which are often overlooked by believers of evangelical upbringing, but which are quite familiar to traditional Catholics and religious Jews. Messianics will discover that Siri’s analysis provides a general clarifying background to many Torah injunctions and prohibitions on the domain of the social interacting of the sexes as well as on traditional Jewish fence laws.

I expect that Siri’s letter, given here below, will surprise many readers for its actuality, relevance and depth of vision.

Notification Concerning Men’s Dress Worn By Women

By Giuseppe Cardinal Siri

June 12, 1960
To the Reverend Clergy,
To all Teaching sisters,
To the beloved sons of Catholic Action,
To Educators intending truly to follow Christian Doctrine.


The first signs of our late arriving spring indicate that there is this year a certain increase in the use of men’s dress by girls and women, even family mothers. Up until 1959, in Genoa, such dress usually meant the person was a tourist, but now it seems to be a significant number of girls and women from Genoa itself who are choosing at least on pleasure trips to wear men’s dress (men’s trousers).

The extension of this behavior obliges us to take serious thought, and we ask those to whom this Notification is addressed to kindly lend to the problem all the attention it deserves from anyone aware of being in any way responsible before God.

We seek above all to give a balanced moral judgment upon the wearing of men’s dress by women. In fact Our thoughts can only bear upon the moral question.

Firstly, when it comes to covering of the female body, the wearing of men’s trousers by women cannot be said to constitute as such a grave offense against modesty, because trousers certainly cover more of woman’s body than do modern women’s skirts.

Secondly, however, clothes to be modest need not only to cover the body but also not to cling too closely to the body. Now it is true that much feminine clothing today clings closer than do some trousers, but trousers can be made to cling closer, in fact generally they do, so the tight fit of such clothing gives us not less grounds for concern than does exposure of the body. So the immodesty of men’s trousers on women is an aspect of the problem which is not to be left out of an over-all judgment upon them, even if it is not to be artificially exaggerated either.


However, it is a different aspect of women’s wearing of men’s trousers which seems to us the gravest.

The wearing of men’s dress by women affects firstly the woman herself, by changing the feminine psychology proper to women; secondly it affects the woman as wife of her husband, by tending to vitiate relationships between the sexes; thirdly it affects the woman as mother of her children by harming her dignity in her children’s eyes. Each of these points is to be carefully considered in turn: —

A. Male dress changes the psychology of woman.

In truth, the motive impelling women to wear men’s dress is always that of imitating, nay, of competing with, the man who is considered stronger, less tied down, more independent. This motivation shows clearly that male dress is the visible aid to bringing about a mental attitude of being “like a man.” Secondly, ever since men have been men, the clothing a person wears, demands, imposes and modifies that person’s gestures, attitudes and behavior, such that from merely being worn outside, clothing comes to impose a particular frame of mind inside.

Then let us add that woman wearing man’s dress always more or less indicates her reacting to her femininity as though it is inferiority when in fact it is only diversity. The perversion of her psychology is clear to be seen.

These reasons, summing up many more, are enough to warn us how wrongly women are made to think by the wearing of men’s dress.

B. Male dress tends to vitiate relationships between women and men.

In truth when relationships between the two sexes unfold with the coming of age, an instinct of mutual attraction is predominant. The essential basis of this attraction is a diversity between the two sexes which is made possible only by their complementing or completing one another. If then this “diversity” becomes less obvious because one of its major external signs is eliminated and because the normal psychological structure is weakened, what results is the alteration of a fundamental factor in the relationship.

The problem goes further still. Mutual attraction between the sexes is preceded both naturally, and in order of time, by that sense of shame which holds the rising instincts in check, imposes respect upon them, and tends to lift to a higher level of mutual esteem and healthy fear everything that those instincts would push onwards to uncontrolled acts. To change that clothing which by its diversity reveals and upholds nature’s limits and defense-works, is to flatten out the distinctions and to help pull down the vital defense-works of the sense of shame.

It is at least to hinder that sense. And when the sense of shame is hindered from putting on the brakes, then relationships between man and women sink degradingly down to pure sensuality, devoid of all mutual respect or esteem.

Experience is there to tell us that when woman is de-feminised, then defenses are undermined and weakness increases.

C. Male dress harms the dignity of the mother in her children’s eyes.

All children have an instinct for the sense of dignity and decorum of their mother. Analysis of the first inner crisis of children when they awaken to life around them even before they enter upon adolescence, shows how much the sense of their mother counts. Children are as sensitive as can be on this point. Adults have usually left all that behind them and think no more on it. But we would do well to recall to mind the severe demands that children instinctively make of their own mother, and the deep and even terrible reactions roused in them by observation of their mother’s misbehavior. Many lines of later life are here traced out — and not for good — in these early inner dramas of infancy and childhood.

The child may not know the definition of exposure, frivolity or infidelity, but he possesses an instinctive sixth sense to recognize them when they occur, to suffer from them, and be bitterly wounded by them in his soul.


Let us think seriously on the import of everything said so far, even if woman’s appearing in man’s dress does not immediately give rise to all the upset caused by grave immodesty.

The changing of feminine psychology does fundamental and, in the long run, irreparable damage to the family, to conjugal fidelity, to human affections and to human society. True, the effects of wearing unsuitable dress are not all to be seen within a short time. But one must think of what is being slowly and insidiously worn down, torn apart, perverted.

Is any satisfying reciprocity between husband and wife imaginable, if feminine psychology be changed? Or is any true education of children imaginable, which is so delicate in its procedure, so woven of imponderable factors in which the mother’s intuition and instinct play the decisive part in those tender years? What will these women be able to give their children when they will so long have worn trousers that their self-esteem goes more by their competing with the men than by their functioning as women?

Why, we ask, ever since men have been men, or rather since they became civilized — why have men in all times and places been irresistibly borne to make a differentiated division between the functions of the two sexes? Do we not have here strict testimony to the recognition by all mankind of a truth and a law above man?

To sum up, wherever women wear men’s dress, it is to be considered a factor in the long run tearing apart human order.


The logical consequence of everything presented so far is that anyone in a position of responsibility should be possessed by a sense of alarm in the true and proper meaning of the word, a severe and decisive alarm.

We address a grave warning to parish priests, to all priests in general and to confessors in particular, to members of every kind of association, to all religious, to all nuns, especially to teaching Sisters.

We invite them to become clearly conscious of the problem so that action will follow. This consciousness is what matters. It will suggest the appropriate action in due time. But let it not counsel us to give way in the face of inevitable change, as though we are confronted by a natural evolution of mankind, and so on!

Men may come and men may go, because God has left plenty of room for the to and fro of their free-will; but the substantial lines of nature and the not less substantial lines of Eternal Law have never changed, are not changing and never will change. There are bounds beyond which one may stray as far as one sees fit, but to do so ends in death; there are limits which empty philosophical fantasizing may have one mock or not take seriously, but they put together an alliance of hard facts and nature to chastise anybody who steps over them. And history has sufficiently taught, with frightening proof from the life and death of nations, that the reply to all violators of the outline of “humanity” is always, sooner or later, catastrophe.

From the dialectic of Hegel onwards, we have had dinned in our ears what are nothing but fables, and by dint of hearing them so often, many people end up by getting used to them, if only passively. But the truth of the matter is that Nature and Truth, and the Law bound up in both, go their imperturbable way, and they cut to pieces the simpletons who upon no grounds whatsoever believe in radical and far-reaching changes in the very structure of man.

The consequences of such violations are not a new outline of man, but disorders, hurtful instability of all kinds, the frightening dryness of human souls, the shattering increase in the number of human castaways, driven long since out of people’s sight and mind to live out their decline in boredom, sadness and rejection. Aligned on the wrecking of the eternal norms are to be found the broken families, lives cut short before their time, hearths and homes gone cold, old people cast to one side, youngsters willfully degenerate and — at the end of the line — souls in despair and taking their own lives. All of which human wreckage gives witness to the fact that the “line of God” does not give way, nor does it admit of any adaption to the delirious dreams of the so-called philosophers!


We have said that those to whom the present Notification is addressed are invited to take serious alarm at the problem in hand. Accordingly they know what they have to say, starting with little girls on their mother’s knee.

They know that without exaggerating or turning into fanatics, they will need to strictly limit how far they tolerate women dressing like men, as a general rule.

They know they must never be so weak as to let anyone believe that they turn a blind eye to a custom which is slipping downhill and undermining the moral standing of all institutions.

They, the priests, know that the line they have to take in the confessional, while not holding women dressing like men to be automatically a grave fault, must be sharp and decisive.

Everybody will kindly give thought to the need for a united line of action, reinforced on every side by the cooperation of all men of good will and all enlightened minds, so as to create a true dam to hold back the flood.

Those of you responsible for souls in whatever capacity understand how useful it is to have for allies in this defensive campaign men of the arts, the media and the crafts. The position taken by fashion design houses, their brilliant designers and the clothing industry, is of crucial importance in this whole question. Artistic sense, refinement and good taste meeting together can find suitable but dignified solution as to the dress for women to wear when they must use a motorcycle or engage in this or that exercise or work. What matters is to preserve modesty together with the eternal sense of femininity, that femininity which more than anything else all children will continue to associate with the face of their mother.

We do not deny that modern life sets problems and makes requirements unknown to our grandparents. But we state that there are values more needing to be protected than fleeting experiences, and that for anybody of intelligence there are always good sense and good taste enough to find acceptable and dignified solutions to problems as they come up.

Out of charity we are fighting against the flattening out of mankind, against the attack upon those differences on which rests the complementarity of man and woman.

When we see a woman in trousers, we should think not so much of her as of all mankind, of what it will be when women will have masculinized themselves for good. Nobody stands to gain by helping to bring about a future age of vagueness, ambiguity, imperfection and, in a word, monstrosities.

This letter of Ours is not addressed to the public, but to those responsible for souls, for education, for Catholic associations. Let them do their duty, and let them not be sentries caught asleep at their post while evil crept in.

Giuseppe Cardinal Siri,
Archbishop of Genoa

From a Torah obedient perspective it is clear that believers in Messiah Yeshua shouldn’t be involved in modern cross-dressing or in any attempts to blur moral standards or the natural distinctions of creation. These standards and distinctions should instead be cherised and accentuated by cultural norms. Many of these norms are given and upheld by divine revelation. The Torah explicitly warns us against cross-dressing, which is considered an abomination in Dt. 22:5. The Body of Messiah has the clear and unambiguos obligation to uphold a biblical and traditional culture in matters of sexual morality.


[1] Giuseppe Cardinal Siri (1906-1989) was Archbishop of Genoa. His Notification can be found at:

[2] ‘Natural law’ can be defined as the collection of moral principles and norms detectible by natural reason unaided by divine revelation. The Apostle Paul refers to the natural law in Rom. 1:18-32.


Bijbelse Paradoxen (Deel V): Wet versus Genade


[Dit is het vijfde uit een serie artikelen waarin een aantal schijnbare tegenspraken in de Bijbel worden behandeld.]

Traditionele tegenstelling van Wet en Genade (Cranach 1535)

Traditionele tegenstelling van Wet en Genade (Cranach 1535)

Inleiding en Paradox

Op grond van de onderstaande teksten uit het Johannes Evangelie en de brieven van Paulus aan de Romeinen en de Galaten wordt veelal aangenomen dat de begrippen wet en genade elkaars tegenpolen zijn en elkaar uitsluiten: Waar de wet heerst is geen genade en waar de genade heerst is de wet overbodig geworden.

Joh. 1:17 (SV 1977) Want de wet is door Mozes gegeven, de genade en de waarheid is door Jezus Christus geworden.

Rom. 6:14 (SV 1977) Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.

Gal. 2:21 (SV 1977) Ik doe de genade G’ds niet te niet; want indien de rechtvaardigheid door de wet is, zo is dan Christus tevergeefs gestorven.

Gal. 5:4 (SV 1977) Christus is u ijdel geworden, die door de wet gerechtvaardigd wilt worden; gij zijt van de genade vervallen.

Deze interpretatie brengt echter serieuze bezwaren met zich mee. In zowel het Oude Testament als het Nieuwe Testament komen we een aantal citaten tegen die hier niet mee in overeenstemming zijn, of althans, hiermee op gespannen voet staan:

1) Allereerst is het noodzakelijk te benadrukken dat ook na de opstanding van Jezus de Wet nog steeds valide is: “…totdat de hemel en de aarde voorbijgaan (Hebr. olam hazeh), zal er niet één jota noch één tittel van de wet voorbijgaan…” [1]. Ook de volgelingen van Jezus namen de wet serieuszelfs zo’n dertig jaar ná de dood en opstanding [2,3].

2) In de brief aan de Galaten wordt de wet voorgesteld als een onderwijzer en beschermheer die notabene tot de Messias leidt “…Zo dan, de wet is onze tuchtmeester, lees: onderwijzer (gr. paidagogos) geweest tot Christus, opdat wij uit het geloof zouden gerechtvaardigd worden…” [4]

3) In de brief aan de Romeinen wordt enerzijds gezegd dat we niet onder de wet zijn, maar anderzijds worden we gewaarschuwd voor het overtreden van de wet, het zondigen: “…Wat dan ? Zullen wij zondigen, omdat wij niet onder de wet zijn, maar onder de genade ? Dat zij verre…” [5]. In het daarop volgende hoofdstuk zegt Paulus: “…De wet is heilig, rechtvaardig, goed en geestelijk…”  [6].

4) Ook in het Oude Testament wordt de wet hoog geacht. David vermeldt ons: “…De wet des HEEREN is volmaakt…” en “…De bevelen des HEEREN zijn recht, verblijdende het hart; het gebod des HEEREN is zuiver, verlichtende de ogen [7].

5) De wet bewerkt rechtvaardigheid en corrigeert onze levensstijl “…Als nu een mens zal gezondigd hebben…” , “…als hij aan een van die schuldig is, dat hij belijden zal waarin hij gezondigd heeft…”[8] En de wet wordt daarnaast ook aangeduid als een licht voor de volken [9]

De begrippen ‘wet’ en ‘genade’ worden weliswaar niet direct aan elkaar gekoppeld, maar een strikte scheiding aanbrengen, zoals de traditionele leer ons voorspiegelt, lijkt niet houdbaar. Het is immers niet erg consequent om enerzijds de wet hoog te achten, en deze te praktiseren, en anderzijds aan te geven dat de wet overbodig is en als het ware vervangen is door de genade. Om uit deze patstelling te komen is het noodzakelijk onderzoek te doen aan de bijbelse begrippen: zonde, werken, wet en genade. Vervolgens kunnen we de teksten opnieuw gaan bestuderen en interpreteren.

Het begrip ‘zonde’

Het begrip ‘zonde’ wordt in het Hebreeuws weergegeven door chata en in het Grieks door hamartia. Het woord chata is in het OT het meest gebruikelijke woord dat vertaald wordt met ‘zonde’. De betekenis komt expliciet naar voren in het boek Richteren [10]. Het betekent hier een verkeerde beweging maken of richting kiezen waardoor het doel, de bestemming, wordt gemist. Het begrip zonde en het uitvloeisel hiervan: de zonden, bewerken in essentie dat het levensdoel gemist wordt; het levensdoel dat HaSjeem met een ieder mens persoonlijk voorheeft.

In de eerste brief van Johanneswordt het begrip zonde en de hiermee gepaard gaande zonden gerelateerd aan de Torah, de wet. “Ieder die de zonde doet, doet ook de wetteloosheid, en de zonde is de wetteloosheid.” [11] . In de brief aan de Romeinen geeft Paulus de situatie aan waar de mensheid zich in bevindt: “…Want zij hebben allen gezondigd, en derven de heerlijkheid Gods…”  [12]. Paulus geeft duidelijk aan wat de consequenties zijn van de zondige toestand en het zondigen. Johannes definieert het zondigen als wetteloosheid.

Het begrip ‘werk’

Het begrip ‘werk’ wordt in het Hebreeuws weergegeven door ma’asee en in het Grieks door ergon. Aan het begrip ‘werk’ kan een positieve, maar ook een negatieve waarde kleven. Paulus vat dit samen in de eerste brief aan Korinte [13] “Eens ieders werk zal openbaar worden…” Echter, in deze paragraaf bedoelen we niet het werk ten bate van de Gemeente van de Messias. Hier hebben we met het begrip ‘werken’ of ‘werk’ iets anders op het oog. Paulus geeft dit aan in de brief aan de Galaten [14] en impliciet in de brief aan Efeze [15].

In de Galatenbrief probeert Paulus duidelijk te maken dat het rechtvaardig worden voor G’d niet een kwestie is van eigen inzet en inspanning of door het zich  juridisch invoegen in het volk Israël als proseliet: “…die door de wet gerechtvaardigd wilt worden; gij zijt van de genade vervallen…”. Aan het rechtvaardig gerekend worden voor G’d, middels het zoenoffer van de Messias, kan de mens zelf niets toevoegen. De rechtvaardiging is louter en alleen genade. Dit wordt bevestigd in de brief aan Efeze: “…Want uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave; niet uit de werken, opdat niemand roeme…” Hiermee plaats Paulus het begrip ‘werk’ tegenover het begrip ‘genade’.

Het begrip ‘wet’

Het begrip ‘wet’ wordt in het Hebreeuws weergegeven door Torah en in het Grieks door nomos. Paulus gebruikt veelal het griekse woord nomos en dit betekent letterlijk ‘wet’. Hierdoor onstaat al snel de indruk dat het louter een juridische code betreft. Paulus schreef in het Grieks, maar de begrippen waarover hij schrijft komen uit de hebreeuwse geschriften en uit het joodse religieuze leven. Het hebreeuwse begrip Torah is dan ook veel breder dan een zogenaamde juridische code.

Het woord Torah is afgeleid van het werkwoord yarah en betekent in essentie: ‘het zich richten op een doel’ In deze context is de Torah de richtlijn die G’d ons aanreikt om op het juiste levenspoor te komen én te blijven om ons levensdoel te doen bereiken. De Torah heeft aldus verschillende aspekten en functies welke al min of meer genoemd zijn onder 1 t/m 5.

De grondbetekenis van het woord Torah gaat veel meer in de richting van ‘leren’ en ‘onderwijs’. Zoals een man zijn zoon instructies meegeeft voor het leven, zo geeft G’d instructies aan het volk Israël. Middels de wet openbaart G’d zich aan zijn volk én aan de mensheid in het algemeen. De wet geeft voorschriften hoe er met elkaar geleefd dient te worden en op welke wijze we G’d moeten benaderen. De twee belangrijkste bepalingen in de wet, die ook het doel van de wet vormen,  worden kernachtig door Mozes weergegeven in de boeken Deuteronomium [16,17,18]: “Zo zult gij de Heere, uw G’d, liefhebben…” en Leviticus [19]: “…maar gij zult uw naaste liefhebben als uzelf…” en herhaald door Jezus in o.a. het Evangelie van Markus: [20] “…gij zult de Heere, uw God, liefhebben…”  en “…Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf…” De wet is G’ds standaard voor rechtvaardigheid en is volmaakt [21]. Middels de wet toont G’d zijn liefde en betrokkenheid op alle aspekten van het leven; een leven dat geleefd dient te worden onder zijn leiding en zorg.

Het begrip ‘genade’

Het begrip ‘genade’ wordt in het Hebreeuws weergegeven door chen  en in het Grieks door charis. Het wordt door Paulus expliciet gebruikt in de brief aan de Efeziërs [22] “…Want uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof; en dat niet uit u,  het is Gods gave; niet uit de werken, opdat niemand roeme…” Hieruit blijkt dat genade een gunst is, een gift van G’d.

Als antwoord op deze genade wordt van de mens gevraagd trouw te zijn en te blijven aan de geboden van G’d. Middels het aanvaarden van Jezus als de ware Messias en als offergave voor de zonde en zonden, ontvangt de mens de volkomen genadegave, het eeuwige leven, voor de toekomende wereld (hebr. olam habah). De rechtvaardiging uit genade betekent niet alleen een begenadiging, maar een door de kracht van G’d herschapen leven.

Deze herschepping is nu nog slechts gedeeltelijk. De volkomen herschepping zal plaatsvinden bij de opstanding. De gedeeltelijke herschepping betreft de juiste oriëntatie en richting tijdens dit leven. De genade is als het ware een kracht, die de natuurlijke mens overwint, en de nieuwe mens ondersteunt in alle omstandigheden van het leven in deze tegenwoordige wereld (Hebr. olam hazeh). Door deze gedeeltelijke herschepping zijn we in staat de wet en de geboden van G’d te volbrengen met de intentie en het doel waarmee ze werden ingesteld, nl:

Deut. 6:5 (SV 1977) Zo zult gij de HEERE, uw G’d,  liefhebben, met uw ganse hart, en met uw ganse ziel, en met al uw vermogen.

Deut. 10:12 (SV 1977) Nu dan, Israël! wat eist de HEERE, uw G’d van u dan de HEERE, uw G’d, te vrezen in al zijn wegen te wandelen, en hem lief te hebben, en de HEERE, uw G’d,  te dienen, met uw ganse hart en met uw ganse ziel.

Deut. 30:6 (SV 1977) En de HEERE, uw G’d,  zal uw hart besnijden, en het hart van uw zaad, om de HEERE, uw G’d, lief te hebben met uw ganse hart en met uw ganse ziel, opdat gij leeft.

Lev. 19:18 (SV 1977) Gij zult u niet wreken, noch toorn behouden tegen de kinderen van uw volk; maar  gij zult uw naaste liefhebben als uzelf; Ik ben de HEERE!

Mk. 12:30-31 (SV 1977) En gij zult de Heere, uw God, liefhebben uit geheel uw hart, en uit geheel uw ziel, en uit geheel uw verstand, en uit geheel uw kracht. Dit is het eerste gebod. En het tweede aan dit gelijk, is dit:  Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. Er is geen ander gebod, groter dan deze.

Hieruit blijkt dat de wet en de genade samenwerken en elkaar aanvullen. Wanneer een persoon in eerste instantie de genade ontvangen heeft vanuit de christelijke traditie en hierdoor tot een juiste oriëntatie en richting van zijn leven is gekomen, heeft hij de wet nodig om aan deze levensrichting invulling te geven. Wanneer een persoon in eerste instantie de wet ontvangen heeft vanuit de joodse traditie en hierdoor de wet en de geboden volbrengt zal deze de genade nodig hebben om tot een juiste oriëntatie en richting van zijn leven te komen. Hieruit blijkt dat zowel de Jood als de niet-Jood de wet én de genade nodig hebben om tot het levensdoel te komen dat G’d met hen persoonlijk alsook gezamenlijk voorheeft.

Exegese van de Bijbelverzen

In deze paragraaf zullen we trachten de bijbelgedeelten uit de inleiding te verklaren aan de hand van de begrippen die zijn behandeld. We beperken ons tot enkele hoofdpunten.

In het Evangelie van Johannes [23] wordt aangegeven dat de wet is gegeven door Mozes en de genade door Jezus Christus. Dit wordt veelal gelezen als een tegenstelling en ook zo aangezet door sommige vertalingen door het woord “maar” toe te voegen, waardoor wet en genade tegenover elkaar komen te staan. Echter, de evangelist benoemt hier twee belangrijke historische feiten, niets meer en niets minder, nl: Dat de wet via Mozes bekend en concreet werd gemaakt én de genade middels Jezus Christus. Dit laatste wil zeggen dat door de offergave van Jezus de genade realiteit is geworden aangezien de Oud Testamentische belofte nu is ingewilligd.

In de brief aan de Romeinen [24] geeft Paulus aan dat wanneer een persoon de genade ontvangen heeft deze niet meer onder de wet is. Dit wil zeggen dat wanneer een persoon tot geloof gekomen is en de juiste oriëntatie en richting in zijn leven heeft gekregen deze niet meer valt onder het oordeel van de wet. Hieraan zit wel een voorwaarde, nl: dat er aan de nieuwe levensrichting invulling wordt gegeven. Zoals uit het voorgaande al is gebleken geeft de wet deze invulling in zowel woord als daad.

In de brief aan de Galaten [25,26] stelt Paulus aan de orde dat een persoon niet gerechtvaardigd kan worden worden op basis van het betrachten van de wet. Paulus, die evenals Jezus de wet nauwgezet praktiseerde, verzet zich hier niet tegen de wet als zodanig. Het kardinale punt dat Paulus probeert duidelijk te maken is dat het rechtvaardig worden voor G’d niet een kwestie is van eigen inzet en inspanning of door het zich juridisch invoegen in het volk Israël. Was dit wel het geval geweest dan was Jezus tevergeefs gestorven en was de genade overbodig geworden. De genade is een gunst, een vrije gift van G’d, en wordt geschonken wanneer we tot geloof komen. Hierdoor worden we herschapen en krijgen we een leven met een nieuwe oriëntatie. Deze nieuwe levensrichting dient ingevuld te worden middels het onderhouden van de wet en de geboden in woord en daad. Kortom, wet én genade zijn beide noodzakelijk om tot ons levensdoel te komen.

Samenvatting en Conclusies

Bij het openen van de Bijbel worden we regelmatig verrast door tegenstellingen, tegenstrijdigheden en andere eigenaardigheden waar we vaak geen raad mee weten. We weten of voelen aan dat er iets niet klopt. Deze tegenstrijdigheden blijken bij nader inzien vaak paradoxen te zijn, zo ook hier!

Enerzijds werden we geconfronteerd met de traditionele uitleg betreffende de begrippen ‘wet’ en ‘genade’ als zijnde tegenstellingen die elkaar uitsluiten: Waar de wet heerst is geen genade en waar genade heerst is de wet overbodig geworden. Anderzijds bleek uit citaten uit zowel het OT als NT dat een scheiding, zoals de traditionele leer ons voorspiegelt, niet houdbaar is.

Daaraan kunnen we nog toevoegen dat de Apostel Johannes duidelijk heeft laten zien dat het gehoorzamen aan de wet tegenover het overtreden van de wet, dus wetteloosheid, staat. Paulus’ redenering laat zien dat de werken tegenover de genade staan. Hieruit blijkt dat de traditionele opvatting, die de wet tegenover de genade stelt, niet juist is, of in ieder geval correctie behoeft.

Uit het voorgaande is gebleken dat de wet en de genade elkaar nodig hebben, dus complementair zijn. Immers om tot een tot een juiste oriëntatie en richting van ons leven te komen hebben we de genade nodig. Naast de genade is de wet onontbeerlijk om aan deze nieuwe levensrichting invulling te geven. Slechts dan kunnen we ons levensdoel bereiken dat G’d met een ieder van ons persoonlijk alsook gezamenlijk voorheeft. Dit levensdoel wordt diverse keren in het Oude Testament aangegeven en herhaald door de Heer Jezus:

Mk. 12:30-31 (SV 1977) En gij zult de Heere, uw God, liefhebben uit geheel uw hart, en uit geheel uw ziel, en uit geheel uw verstand, en uit geheel uw kracht. Dit is het eerste gebod. En het tweede aan dit gelijk, is dit:  Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. Er is geen ander gebod, groter dan deze.



Bijbel Index:


[1]     Matt. 5:17

[2]     Hand. 3:1]

[3]     Hand. 24:11,17

[4]     Gal. 3:19-26

[5]     Rom. 6:15

[6]     Rom. 7:12-14

[7]     Psalm 19:8-9

[8]     Lev. 5:1,5

[9]      Deut. 4:6-8

[10]    Richt. 20:16

[11]    1 Joh. 3:4

[12]    Rom. 3:23

[13]    1 Kor. 3:13-15

[14]    Gal. 5:1-5

[15]    Ef. 2:8-9

[16]    Deut. 6:5

[17]    Deut. 10:12

[18]    Deut. 30:6

[19]    Lev. 19:18

[20]    Mk. 12:30-31

[21]    Ps. 19:8-9

[22]    Ef. 2:8-9

[23]    Joh. 1:17

[24]    Rom.6:14

[25]    Gal. 2:21

[26]    Gal. 5:4


Blogs I Follow

Advertisements is the best place for your personal blog or business site.