Archive for the 'Pesach' Category

The Core of the Distinction Between the Passover Seder and the Lord’s Supper: National Israel and the Assembly of Messiah Yeshua

 

Priests of the Temple Institute Training for the Passover

Priests of the Temple Institute Training for the Passover

The core of the distinction between the Passover Seder and the Lord’s Supper, or Eucharist, is the distinction between the Assembly of Messiah and national Israel. Although the Assembly of Messiah is part of national Israel — it is composed of the faithful remnant of Israel and believers from the nations attaching themselves to it — the two are not simply identical. To Israel as a people or nation one belongs first and foremost by natural birth. Who is born a Jew ipso facto belongs to the people of Israel. No one, however, belongs to the Assembly of Messiah by natural birth but only by virtue of the supernatural rebirth of faith. For that reason the Assembly of Messiah is a community of believers and one enters this community by a confession of faith. A person publicly confesses this faith by being baptized in Messiah’s name. Through faith and Baptism one is incorporated into the faithful remnant or the messianic part of the nation of Israel. Hence faith and Baptism are necessary for everyone, Jew and non-Jew, to belong to the Assembly of Messiah. This Assembly is thus a subset of Israel, to which believers from the nations are added.

Those who identify the Lord’s Supper with the Passover Seder confuse the order of faith and supernatural rebirth with the order of nationality and natural birth. It should be obvious that celebrating the Lord’s Supper is the duty and privilege of only those who belong to Yeshua by acknowledging him as Lord and Messiah, and consequently are part of his Assembly. These are the baptized and non-excommunicated believers. Celebrating the Passover Seder, however, is the duty and privilege of everyone who belongs to Israel: this includes all Jews, whether or not they personally believe in Yeshua. Unbaptized children of Messianic Jews, for example, are, like all Jewish children, permitted to participate in the Passover Seder. But unbaptized children and unbaptized persons in general, whether they are Jewish or not, are prohibited from participating in the Lord’s Supper. The Apostle Paul says that the celebration of the Lord’s Supper expresses the unity of the Assembly of Messiah. The many who are eating of the one bread are one Mystical Body (I Cor. 10:17).

Due to the fundamental difference between these two statutes it is reasonable to assume that Yeshua didn’t institute the Eucharist during the celebration of the Passover Seder. An important indicator to this is the fact that Yeshua designated the bread he broke as symbolizing his sacrified body and the wine of the cup after the supper as symbolizing his sacrificial blood. If the Last Supper had been a Passover Seder, however, Yeshua could simply have pointed to the Passover lamb, the Korban Pesach, as the symbol of his body. The blood of this lamb, outpoured at the altar, in that case would have symbolized Yeshua’s sacrificial blood. For why would Yeshua introduce another set of symbols if the ones instituted by the Torah were already at hand?

The Korban Pesach sacrificed in the Temple is indeed a sign of Yeshua’s sacrifice, of his body and blood. In the Millennial Kingdom the Temple will again be functioning and Yeshua’s sacrificial death will be commemorated and celebrated with the required Korban Pesach by all the nation of Israel. At that time Yeshua will openly appear as King Messiah and everyone will have to profess him obedience. This public position of our Messiah as King of Israel, however, differs from his position as head of his Assembly, the Mystical Body. In the Kingdom of the Millennium there will be no Mystical Body, that is to say a special congregation of believers in Yeshua. Persons born during the Millennium will be part of the messianic kingdom from the outset and thus be subjects of King Yeshua. All will have to obey him, without a possibility of choice and regardless of having true faith. Concerning external obedience there will be no longer a distinction between believers and unbelievers. Forming a special congregation of believers will then just be meaningless. For the same reasons, to baptize someone in the name of Yeshua, or celebrate the Eucharist, the defining rites of the Assembly of Messiah, will make no sense anymore.

Nevertheless, during the Millennium as well as in any other period of history there will be both believers and unbelievers on earth. There will be people who will open up their hearts to Yeshua during this time of his reign and there will be those who will refuse. Outright unbelievers, who openly and rebelliously refuse obedience, however, will be removed from the scene by the death penalty. The Kingdom Age will be a theocracy.

The reason why Baptism and the Lord’s Supper will find no place in the Millennium is thus made clear. If they would be maintained, they would become compulsory ordinances enforced upon everyone. However, this would be contrary to their very essence of being instituted for believers only and constituting the community of the believing remnant. The Mystical Body consists only of those who are baptized by their own free will, by reason of their faith in Yeshua, and hence are permitted to partake of the Eucharist, which expresses, maintains and strenghtens the bond of this Body of the faithful.

Now it also clear that the national statutes of Israel, such as the Passover Seder, will remain during the Millennium. For Messiah Yeshua is indeed the King of Israel. He will restore Israel’s national statutes and bring them to their highest perfection. The Passover Seder will be enriched with the fullness of messianic meanings that are today not recognized by Orthodox Judaism. Its celebration will be a solemn and public confession and proclamation of Yeshua’s sacrifice on the Cross. Yeshua’s sacrifice will be recognized and confessed as the foundation of Israel’s national restoration. For all who have true faith this will result in their sharing the gift of spiritual rebirth and eternal life. For non-believers the fruits will be limited to the temporal blessings they’ll receive while living in the Kingdom.

Advertisements

De Maaltijd des Heren (Eucharistie) en de Pesach Seider

 

Bouveret — Last Supper

Bouveret — Last Supper

I. Inleiding: Het chronologisch onder-scheid tussen de Maaltijd des Heren en de Pesach Seider

Veel messiasbelijdende gemeenten hebben de gewoonte om de avond van Bedikat Chameets, ingaande 14 Niesan — of ingaande 13 Niesan, wanneer de 14de op een Sjabbat valt — de instelling te gedenken van de Maaltijd des Heren, die ook Eucharistie (i.e. Dankzegging) of Heilig Avondmaal wordt genoemd. Dit is de avond voorafgaande aan de Seideravond.

Hoewel deze gewoonte niet teruggaat op een direct gebod van Jesjoea of de Apostelen, past zij toch geheel en al in geheel de observantie van (de voorbereiding van) Pesach, en de gedachtenis van zijn de dood en verrijzenis die daarmee nauw verbonden is. Op 10 Niesan — of of 11 Niesan indien de 10de een Sjabbat is — gedenken we Jesjoea’s intocht in Jeruzalem met de Palmwijding tijdens Sjacharit. Dan volgt enige dagen later de avond van Bedikat Chameets, die vol is van diepe messiaanse symboliek. Bij het begin van halachisch ‘nacht’, zoeken we bij het licht van een kaars (teken van de Torah of het Woord G’ds) naar Chameets. We vegen de laatste resten met de veer van een duif (teken van de Ruach HaKodesh (Heilige Geest)) op een houten lepel (symbool van het Kruis), binden deze samen in een linnen doek (symbool van Jesjoea’s priesterschap) en zetten dit apart voor Bioer Chameets, de volgende ochtend. Tijdens de Maariv dienst van deze avond vieren we dan de instelling van de Maaltijd van Jesjoea. De volgende ochtend na Sjacharit wordt het verzamelde Chameets van de vorige avond verbrand (Bioer Chameets, teken van de kruisiging). De herdenking van Jesjoea’s lijden, dood en begrafenis worden afgesloten met de Minchah dienst van die dag. Kort daarna begint de plechtige viering van Pesach met Kabbalat Jom Tov en de Maariv dienst, welke uitlopen op de Seider.

Aan deze schets ziet men dat de viering van de instelling van de Maaltijd van Jesjoea geheel en al past in de liturgische gang van zaken die direct voorafgaan aan en uitlopen op de Seideravond. De gedachtenis van Jesjoea’s verrijzenis sluit hier op aan en begint met een uitgebreide Havdalah plechtigheid na de wekelijkse Sjabbat van de Pesach week. De dag van de verrijzenis valt dus altijd op de eerste zondag na de 14de Niesan. Die dag begint dan ook de telling van de Omer, welke voortduurt tot het Wekenfeest en een aaneengesloten feestelijke periode van 50 dagen markeert.

De Maaltijd van Jesjoea moet dus wel onderscheiden worden van de Seider. De instelling van deze maaltijd vond niet plaats tijdens de Seider, maar waarschijnlijk op de direct aan de Seider voorafgaande avond, als men er tenminste met het Evangelie van Johannes van uitgaat dat Jesjoea werd gekruisigd op de voorbereidingsdag van Pesach, de dag dat de Pesach lammeren werden geslacht.

II. Het theologisch onderscheid tussen de Maaltijd des Heren en de Pesach Seider

Het onderscheid tussen de Maaltijd des Heren en de Pesach Seider is ook van theologische betekenis. Deze twee maaltijden mogen niet worden vereenzelvigd en hebben niet dezelfde functie en betekenis. De Pesach Seider is een nationale viering van geheel Israel; de Maaltijd van Jesjoea is een exclusieve viering Jesjoea’s Gemeente, zijn mystieke lichaam. De Pesach Seider is in principe aan de tempel gebonden, en het Pesach lam of Korban Pesach kan alleen wettig gegeten worden binnen de grenzen van Jeruzalem in een toestand van levitische reinheid; de Maaltijd van Jesjoea vereist geen levitische reinheid en kan overal worden gehouden. Aan de Maaltijd van Jesjoea mag men alleen deelnemen in de staat van genade, dat wil zeggen niet met onbeleden zonden of terwijl men zich in een zondige levensstaat bevindt; voor de Pesach Seider gelden deze vereisten niet. De Pesach Seider kan maar éénmaal per jaar worden gehouden, op de ingaande avond van 15 Niesan; de Maaltijd van Jesjoea kan in principe alle dagen worden gevierd en is niet aan bijzondere data gebonden. De Pesach Seider, tenslotte, wordt gevierd vanaf haar instelling in Egypte tot het einde van deze wereld, als een eeuwige inzetting des Heren; de Maaltijd van Jesjoea wordt gevierd vanaf haar instelling in de nacht van Jesjoea’s overlevering (I Cor. 11:23) tot aan Jesjoea’s wederkomst (I Cor. 11:26). In het Koninkrijk van het Millennium zal dus de Maaltijd van Jesjoea niet meer worden gevierd, wel echter de Pesach Seider.

III. De kern van het onderscheid tussen deze twee inzettingen: Het nationale Israel en de Gemeente van Jesjoea

De kern van het onderscheid tussen deze twee inzettingen is het onderscheid tussen de Gemeente van Jesjoea en het nationale Israel. Hoewel de Gemeente van Jesjoea deel uitmaakt van het nationale Israel — ze bestaat immers uit het gelovig overblijfsel van Israel en de daarbij gevoegde gelovigen uit de volken — kan ze niettemin niet met dit nationale Israel worden vereenzelvigd. Tot Israel als volk of natie behoort men in de eerste plaats krachtens de natuurlijke geboorte. Wie als Jood geboren wordt, behoort tot het volk Israel. Niemand behoort echter tot de Gemeente van de Jesjoea krachtens de natuurlijke geboorte maar alleen krachtens de bovennatuurlijke wedergeboorte van het geloof. Daarom is de Gemeente van Jesjoea een gemeenschap van gelovigen en treedt men tot deze Gemeente toe door de belijdenis van dit geloof. Men belijdt dit geloof door zich in Jesjoea’s naam te laten dopen. Door dit geloof en het daarbij behorende Doopsel wordt men ingevoegd in het gelovig overblijfsel ofwel het messiasbelijdende deel van het volk Israel. Geloof en Doopsel zijn dus noodzakelijk voor iedereen, Jood en niet-Jood, om tot de Gemeente van Jesjoea te behoren. Deze Gemeente is aldus een deelverzameling van Israel, waar de gelovigen uit de volken bij worden gevoegd.

Wie de Pesach Seider vereenzelvigt met de Maaltijd van Jesjoea verwart de orde van het geloof en de wedergeboorte met de orde van de nationaliteit en de natuurlijke geboorte. Het vieren van de Maaltijd van Jesjoea is uiteraard alleen de plicht en het voorrecht van degenen die uitdrukkelijk tot Jesjoea behoren en deel uitmaken van zijn Gemeente. Dit zijn de gedoopte en niet-geëxcommuniceerde gelovigen. Het vieren van de Pesach Seider is daarentegen de plicht en het voorrecht van iedereen die tot Israel behoort. Dit zijn niet alleen de gedoopte gelovigen in Jesjoea maar ook allen die als Jood geboren zijn en de proselieten, of zij nu wel of niet persoonlijk in Jesjoea geloven. Ongedoopte kinderen van gelovigen, bijvoorbeeld, mogen net als joodse kinderen deelnemen aan de Pesach Seider. Maar ongedoopte kinderen en ongedoopten in het algemeen, of zij nu joods zijn of niet, mogen niet deelnemen aan de Maaltijd des Heren. De Apostel Paulus zegt dat de viering van de Maaltijd des Heren uitdrukking geeft aan de éénheid van de Gemeente van de Messias. De velen die eten van het éne brood vormen het éné mystieke lichaam (I Cor. 10:17).

Wegens het fundamentele verschil tussen deze twee inzettingen is het redelijk om aan te nemen dat Jesjoea de Eucharistie niet heeft ingesteld tijdens de viering van de Pesach Seider. Een belangrijke indicatie hiervoor is het feit dat Jesjoea het brood dat hij breekt en de leerlingen aanreikt maakt tot het symbool van zijn geofferde lichaam en de wijn van de beker na de maaltijd tot het symbool van zijn offerbloed. Indien de laatste maaltijd van Jesjoea met zijn leerlingen echter een Pesach Seider was, dan ligt het voor de hand dat Jesjoea gewezen zou hebben op het Paaslam, het Korban Pesach, en dát tot teken van zijn lichaam gemaakt zou hebben. Het op het altaar vergoten bloed van dit Paaslam zou in dat geval het teken zijn van Jesjoea’s offerbloed. Want waarom zou Jesjoea andere symbolen instellen als de door de Torah verordende symbolen al voorhanden zijn?

Het voorafgaande neemt niet weg dat óók het in de Tempel geofferde Korban Pesach inderdaad teken en symbool is van Jesjoea’s offer, van zijn lichaam en bloed. En in het Millennium zal Jesjoea’s offerdood weer herdacht en gevierd worden door het nationale Israel met het vereiste Korban Pesach. Jesjoea zal dan openlijk als Koning-Messias van dit nationale Israel optreden en iedereen zal hem gehoorzaamheid moeten betuigen. Deze publieke positie van de Messias als koning van Israel is echter iets anders zijn positie als Hoofd van zijn mystieke lichaam. In het Koninkrijk van het Millennium zal er namelijk geen mystiek Lichaam zijn, dat wil zeggen een bijzondere Gemeente van hen die in Jesjoea geloven. Wie tijdens het Millennium wordt geboren is van meetaf aan onderdeel van het Koninkrijk van de Messias en dus onderdaan van koning Jesjoea. Allen zullen hem gehoorzaam moeten zijn. Wat de uitwendige gehoorzaamheid betreft is er dan dus geen onderscheid meer tussen gelovigen en ongelovigen. Het vormen van een bijzondere Gemeente met alleen gelovigen heeft dan geen betekenis meer. Iemand dopen in de naam van Jesjoea en het houden van de eucharistische maaltijd, riten waardoor deze Gemeente wordt gemarkeerd, heeft dan dus ook geen betekenis meer.

Niettemin zullen er tijdens het Millennium zowel gelovigen als ongelovigen op aarde leven. Er zullen mensen zijn die onder de regering van Jesjoea hun hart voor hem zullen ontsluiten en er zullen er zijn die dit weigeren. Voor openlijke ongelovigen, die opstandig de gehoorzaamheid weigeren, zal echter geen plaats zijn.

Het verdwijnen van Doop en Eucharistie in het Millennium is hiermee inzichtelijk gemaakt. Indien de Doop en de Eucharistie in het Millennium zouden worden gehandhaafd, zouden zij immers verplicht zijn voor iedereen en gedwongen opgelegd moeten worden. Dit zou echter het wezen van deze bijzondere inzettingen voor de gelovigen volkomen miskennen. Het mystieke lichaam bestaat alleen uit hen die zich vanuit hun geloof in Jesjoea vrijwillig laten dopen, en op grond daarvan deel mogen nemen aan de Maaltijd van de Messias, welke de band van dit mystieke Lichaam uitdrukt, versterkt, en onderhoudt.

Hiermee is ook inzichtelijk gemaakt dat de nationale inzettingen van Israel, zoals de Pesach Seider, tijdens het Millennium zullen blijven bestaan. De Messias is immers de koning van Israel en zal dus deze nationale inzettingen herstellen en tot hun hoogste vervulling brengen. Ook de Pesach Seider zal dan op nationaal niveau verrijkt worden met de volheid aan messiaanse betekenissen die tot nu toe nog niet erkend worden door het Orthodoxe Jodendom. Zij zal de plechtige openbare viering worden van Jesjoea’s kruisoffer. Dit kruisoffer zal erkend en beleden worden als de grondslag van Israel’s nationale herstel. Voor ieder die werkelijk gelooft en Jesjoea persoonlijk toebehoort zal dit vanzelfsprekend ook inhouden dat men door dit geloof deel krijgt aan de wedergeboorte en dus aan het eeuwig leven. Voor de niet-gelovigen zal de betekenis ervan beperkt blijven tot de zegen van het tijdelijke leven in het Koninkrijk.

IV. De liturgische en theologische strekking van het chronologisch onderscheid tussen de Maaltijd des Heren en de Pesach Seider

Volgens de chronologie die met deze inzichten overeenstemt, die van het Evangelie van Johannes, werd Jesjoea gekruisigd op dezelfde dag dat de de Pesach lammeren in de Tempel werden geslacht, op de 14de Niesan. De Pesach Seider werd volgens deze chronologie gehouden op de avond na Jesjoea’s graflegging. De maaltijd die voorafging aan de kruisiging kan volgens deze chronologie dus geen Pesach Seider geweest zijn.

Deze chronologie stemt overeen met de liturgische en theologische betekenissen van de gebeurtenissen. Zoals voor Israel in Egypte het slachten van het Pesach lam de voorwaarde was voor de verlossing, zo was in het latere Israel het slachten van de Pesach lammeren de voorwaarde voor het vieren van de verlossing uit Egypte. Net zo is het kruisoffer van Jesjoea de voorwaarde voor onze verlossing uit deze wereld. Het brengen van het offer gaat dus vooraf aan het vieren van de verlossing.

Als men er daarentegen van uitgaat dat Jesjoea’s laatste maaltijd een Pesach Seider was, leidt dit onvermijdelijk tot de conclusie dat de kruisiging plaatsvond op de feestdag zelf, de 15de Niesan. Dit verstoort de zojuist genoemde liturgische en theologische betekenissen en keert de volgorde van het offer en het effect ervan om. Hier viert men eerst, op de ingaande avond van de 15de Niesan, de uittocht uit Egypte en de door Jesjoea aangebrachte verlossing, terwijl men pas de volgende dag Jesjoea’s offer gedenkt. Het is overduidelijk dat dit liturgisch en theologisch onjuist en onaanvaardbaar is. Het offer van Jesjoea is de grondslag van de eeuwige verlossing en moet dus in de liturgische tijdsorde voorafgaan aan de viering van deze verlossing, net zo als in de liturgische tijd het brengen van het Korban Pesach voorafgaat aan de feestdag van de uittocht.

V. Besluit: De Maaltijd des Heren is de fundamentele en exclusieve liturgie van Jesjoea’s mystieke lichaam

Zoals gezegd is de Maaltijd des Heren in het algemeen gesproken niet gebonden aan een bijzondere liturgische tijd van het jaar. In de Apostolische Geschriften is geen indicatie te vinden dat de Eucharistische Maaltijd alleen gevierd werd op de avond voorafgaande aan de Pesach Seider. Op grond van de verbanden die de Apostel Paulus legt tussen zijn theologie van het mystieke lichaam en de instelling van deze maaltijd in I Cor. hst XI, is het eerder aannemelijk te stellen dat de eucharistische viering het fundament vormt van de eredienst van de Gemeente van de Messias. Alleen immers in het vieren van de Eucharistie wordt de bijzondere aard van deze Gemeente liturgisch zichtbaar en tastbaar. Men kan zelfs zeggen dat deze Gemeente geconstitueerd wordt door het houden van de Maaltijd des Heren. In deze maaltijd wordt uitgedrukt dat het zoenoffer van de Messias de grondslag is van de eenheid van de Gemeente en dat de eredienst van deze Gemeente in de eerste plaats bestaat in het dankzeggen voor dit eenmalige offer. Deze akt van dankzegging is zelf een geestelijk offer van dankzegging en toewijding, dat op zijn beurt, zoals ook de Gemeente zelf, weer een effect en representatie is van Jesjoea en zijn offer.

Volgens de Apostel Paulus is de Eucharistische Maaltijd een offermaaltijd. Dit blijkt uit het feit dat hij spreekt van de Tafel des Heren (I Cor. 10:21), wat een aanduiding is van het altaar (Mal. 1:8). Het is echter, zoals gezegd, duidelijk geen offermaaltijd in de Tempel. Ook wordt het niet opgedragen door een levitische priester maar door een opziener of oudste van de Gemeente. Hoewel de levitische offers spreken van Jesjoea en zijn offer, is er in de Maaltijd des Heren sprake van een representatie van dit unieke offer op een wijze die uitgaat boven alle levitische instellingen en die de Gemeente zichtbaar doet worden als het mystieke lichaam. Het is niet een viering van hen die de positie hebben van onderdanen van koning Messias maar van hen die door de Ruach HaKodesh tot één Lichaam zijn gedoopt. Het is de exclusieve viering van de gelovigen, de wedergeborenen, die de Komende Wereld zullen beërven. Precies daarom is de eucharistische viering de definiërende of bepalende viering van Jesjoea’s Gemeente.

De frequente herhaling van de Eucharistie is voor messiaanse gemeenten dan ook van het grootste belang. Daarin wordt namelijk Jesjoea’s offer tegenwoordig gesteld op alle plaatsen waar zijn Gemeente zich bevindt, op de tijden waarop zij formeel als zodanig liturgisch werkzaam is.

De passende tijd voor de viering van de Maaltijd des Heren is ongetwijfeld ’s avonds, hetzij als onderdeel van de Maariv liturgie, hetzij als zelfstandige viering. Het is immers de viering van Jesjoea’s Avondmaal. Dit tijdstip symboliseert dat Jesjoea’s offer boven alle offers van de Tempel uitgaat. De offers van de Tempel worden altijd overdag gebracht. Jesjoea’s Maaltijd wordt ’s avonds gevierd, waarmee wordt uitgedrukt dat het de viering is van een offer dat buiten de Tempel plaatsvondt en waarvan de effecten reiken tot in de Komende Wereld, wanneer de Tempel offers er niet meer zullen zijn.

Are Kitniyot Permitted on Passover?

 

In the Video here below of Torah Nation TV a great explanation is given by Rabbi David Bar-Hayim of Machon Shilo, as to why he considers Kitniyot to be completely permissible on Passover for everyone, including Askenazim.  According to R. Bar-Hayim the stringency of Kitniyot was never really binding, and was rejected by a number of outstanding Rishonim as erroneous, ill-informed, and even roundly stupid. Watch the Video and draw you own conclusion.

This Video can also be viewed at the website of Jewish Press. You’ll find it included in the article: Is It Time to Abandon Kitniyot?, April 11, 2014.

Review: Two Messianic Passover Haggadoth

 

Passover Seder

Passover Seder

There’s no lack of Passover Haggadoth for Messianics. The best known are perhaps The Messianic Passover Haggadah by Barry & Steffi Rubin, and the more recent Vine of David Haggadah published by FFOZ. [1] There are many more, especially in internet editions. Some show a beautiful lay-out and are richly illustrated. There seems to be enough material available for all styles and tastes.

To our taste, however, the materials offered thus far show many liturgical defects and inconveniences. Despite many serious efforts that have been made we haven’t seen a messianic Haggadah which successfully and convincingly integrates the traditional Jewish and the typical messianic features of the Seder. It is our perception that the difficulty of doing so is often underestimated, and that authors and editors are not sufficiently aware of the decisions involved in such a project, or the halachic and theological problems connected to these decisions.

First, there’s the problem of how to preserve the internal logic and dynamics of the Jewish calendar in introducing the messianic theme. This is a problem that exceeds the boundaries of the Seder celebration and already announces itself in the days of the Passover preparations. According to traditional Jewish understanding, joy increases during the months of Adar and Nisan, up to Passover, and decreases during the days of counting the Omer. But according to messianic understanding the Omer is the time of the joyful celebration of Yeshua’s resurrection, while the time leading up to Passover is the time of Yeshua’s trial, passion, death, and burial.

The association of the Passover time with Yeshua’s suffering and death, and of the Omer with the resurrection joy is thus in apparent incongruence with the moods of these seasons in Jewish tradition, an incongruence which is intensified at the day of the Seder. According to the dominant Christian tradition Yeshua died on the 14th of Nisan, on the afternoon before Seder night, and was buried just before the sundown that initiated the Yom Tov of the 15th of Nisan and the weekly Sabbath, which in that year fell on the same day. [2] Again, according to the dominant tradition Yeshua was resurrected on the day after the Yom Tov, the 16th of Nisan. In the year of Yeshua’s death this was also the Sunday after the weekly Sabbath in the Passover week, and the first day of the Omer in the ancient priestly calendar. This calendar was probably still in use at that time. The tradition of starting the Omer on the first Sunday after Nisan 14 is followed by a considerable part of the messianic world and seems to be the best interpretation of the scriptural verses relating to it.

This implies that according to the Jewish calendar, the time of the celebration of the Seder reminds us of Messiah’s death and burial, not of his resurrection. [3] His resurrection occurs on a day that is not a Yom Tov at all. [4] One can ask a lot of questions here. What does this signify for the mood of the Seder? Is it apropriate to express joy at all at such a time when we remember Yeshua’s gruesome death and his lying in the tomb? Should the expression of joy perhaps be postponed to the day of the resurrection? How should this coincidence of a Yom Tov with a dead Messiah be treated liturgically? What is the deeper meaning of the fact that a holiday is celebrated while Messiah is resting in the grave?

I won’t try to answer these questions here and now, but my point is that I think they should be answered before a genuine messianic Haggadah can be developed.

The later Christian answer to this problem has been the dismissal of the Jewish calendrical system as being inadequate for expressing the great themes of Messiah’s passion, death and resurrection. The Sunday of the resurrection was made the important feast day and the days of the so-called Holy Week — from Palm Sunday through Maundy Thursday, Good Friday and Holy Saturday — were all connected to the successive stages leading up to that great day. For that reason the joy of Passover in the Christian calendar is almost exclusively connected to the celebration of the resurrection. The other events, the institution of the Eucharist on Maundy Thursday, the crucifixion and burial on Good Friday, and the rest in the tomb on Holy Saturday, are solemn and of immense importance, but not specifically joyous, or a mix of joy and sadness at best.

The perception that the Jewish calendar was inadequate for the liturgical expression of the messianic content of the Apostolic Scriptures might also have been a motive for the Christian abrogation of the weekly Sabbath. Sunday, the day of the resurrection, had to become the day of joy and gladness, the day of celebration, while the Sabbath was viewed as a day of mourning. In the weekly order of days Messiah died on a Friday, rested in the grave during the Sabbath, and rose from the dead after the Sabbath. “This Saturday of death was the death of the Sabbath” says Häring in the Dutch edition of his important work Das Gesetz Christi, thus explaining his opinion that from a systematic theological perspective the celebration of the Sabbath is incompatible with faith in Messiah, because such a practice would be derogatory of the miracle of the resurrection and betray a silent approval of Yeshua’s execution. [5].

In a messianic concept of the Haggadah and the Seder these traditional Christian objections against the Jewish calendar and its celebrations should be convincingly refuted and overcome.

Second, there is the problem of how to introduce the messianic theme in the Haggadah text and liturgy. When we go more in detail, we discover a number of inconveniences and frictions.

The Messianic Passover Haggadah

The Messianic Passover Haggadah

In The Messianic Passover Haggadah, which doesn’t accurately follow the fifteen traditional rubrics of the Seder, the person of Messiah is introduced at the handwashing (Urkhatz) ceremony (p. 8) by means of a reference to the footwashing mentioned in John ch. XIII. Why and how these two washings, which from a traditional halachic viewpoint are unrelated, are theologically connected here remains entirely unclear. In the section where the four questions are answered, Messiah appears by a number of loose biblical quotations and a risible trinitarian speculation on the three matzot of the Seder. Another annoying pseudo-symbolism is made by comparing the pierced matzah with the pierced Yeshua on the Cross. As if unleavened bread were necessarily pierced! Hand made matzot are not pierced at all.  

The connection between the custom of reclining and the messianic theme is made by quoting Matthew 11:28: “Come unto me, all you who are weary and burdened, and I will give you rest”.

Generally it can be said that the Exodus from Egypt and the Exodus of Messiah are only superficially interrelated in this Haggadah.

Vine of David Haggadah

Vine of David Haggadah

When we consult FFOZ’s Vine of David Haggadah, the first thing we see is that it accurately follows the traditional fifteen rubrics of the traditional Jewish Seder liturgy. In this Haggadah the person of Messiah is introduced right at the beginning. Right before Kaddesh it opens with the words of the Last Supper scene according to the Gospel of Luke (22:14-16): “And when the hour had come, he reclined,… &c”. Like the Rubin’s, FFOZ’s Haggadah assumes that the Last Supper of Yeshua was a Passover Seder and it links the scene of the exit of Judas to the rubric of Karpas.

The Maggid of the FFOZ Haggadah doesn’t have any reference to Messiah at all, until the Pesach Matzah Maror section, where it is said that it would be appropriate at this time to discuss the messianic significance of the Passover offering, the Matzah, and the Maror, and how these items may serve as a remembrance of the Master” (pp. 39-41). Nothing is done, however, to really intertwine or synthesize the traditional Maggid text and the messianic theme.

The FFOZ Haggadah returns to the messianic theme at the moment of HaMotzi, and connects the HaMotzi blessing with Yeshua’s words at the Last Supper: “This is my body, which is given on your behalf. Do this for my remembrance” (Lk. 22:19). At the Shulchan Orech the passage about the footwashing of John 13:3-5; 12-17 is included. But it is not clear whether a real foot washing ceremony should be conducted here. The passage is given without any ceremonial directions.

Although the Vine of David Haggadah shows a better liturgical awareness than The Messianic Passover Haggadah, yet it can be said that both show a typical lack of real synthesis between the traditional Jewish and the specific messianic themes. The approach of both Haggadoth is not in line with the idea of progressive revelation so prevalent in messianic circles, and which implies a harmonious integration of the historically later into the historically earlier, and a new perspective on the earlier stages of revelation history from the end-goal reached in Messiah.

Both Haggadoth tend to connect the traditional and the messianic themes in a rather outward and superficial manner. This not only creates an impression of artificiality, since the messianic content just drops in at some typical moments, it also creates sudden breaks into the flow of the Seder liturgy. Take for example the summary of HaShem’s benefits to Israel as it occurs in and immediately after the Dayenu song. In the Rubin Haggadah a rather unsuccessful attempt is made to integrate Messiah’s redemption, by letting the Dayenu culminate in it; in the FFOZ Haggadah the traditional Dayenu is left intact, and consequently no place is found for Messiah in this summary.

Both of these options are rather unlucky. On the one hand: How can a summary of HaShem’s benefits to his people be truthful if it doesn’t culminate in the incomparable gift of Messiah Yeshua? On the other hand: How can one expect that the messianic theme can be successfully assimilated in a song like Dayenu, which in each stanza emphasizes the sufficiency of the earlier benefits in comparison to the later? Bringing in Messiah unthoughtfully here would cause this song to culminate in the blasphemy that if HaShem had built the Temple but had not given Messiah Yeshua, it would have been enough! [6]

From this example it is clear that Messiah cannot be treated as simply an additional benefit of HaShem to Israel. The promised Messiah is the deeper reason of all the other benefits — those preceeding as well as those following him historically — and he is the centre and focus of the whole divine purpose in revelation and redemption. That’s why a Passover Haggadah cannot be made ‘messianic’ by adding a messianic point of attention here and there. It can only be truly messianic if Messiah is its golden thread from beginning to end and if this golden thread can be detected and followed throughout the entire celebration of the Seder.

The Messianic Passover Haggadah and the Vine of David Haggadah don’t succeed in brining the traditionally Jewish and messianic themes to a synthesis in a convincing Seder liturgy. Although both booklets should be considered as important pioneering efforts in introducing the Seder customs to Christians, we still have to wait for an Haggadah which is both truly Jewish and messianic.

______________

[1] Barry & Steffi Rubin, The Messianic Passover Haggadah, Messianic Jewish Publishers (Lederer) — Baltimore, MD 1989, 1994, 1996, 1998; Vine of David Haggadah, First Fruits of Zion — 2010 Marshfield, Missouri.

[2] John 19:31 informs us that “that Sabbath day was an High day”.

[3] There is an exception to this. In a year when the 15th of Nisan occurs on a Sunday, the Omer begins on this day. In such a year the obligations of the 14th of Nisan are preponed to the 13th because of the Sabbath.

[4] There are two exceptions to this. The first is the mentioned in the footnote no. 2. When the 15th of Nisan is a Sunday, the resurrection is celebrated on this same day. The other would be when the seventh day of Passover, which is a Yom Tov, falls on a Sunday. This exception is only theoretical nowadays, because the calculated calendar we use is so constructed that Nisan 14 can never happen on a Sunday. It should perhaps be avoided in a non-calculated calendar as well, for liturgical reasons.

[5] “Da­ags na Goede Vrijdag heeft de volmaakte rust van Christus in het graf een einde gemaakt aan de oude voorafbeel­ding. Deze zaterdag van de dood was de dood van de sabbat” In: De Wet van Christus, II.259,3. (Translation: “On the day after Good Friday, Christ’s perfect rest in the grave ended the old foreshadowing. This Saturday of death was the death of the Sabbath”.)

[6] Traditionally, the final stanza goes like this: “If He had let us enter the land of Israel, but had not built for us the House of his choosing, it would have been enough”.

Een Eenvoudige Liturgische Reden Waarom het Laatste Avondmaal Waarschijnlijk geen Pesach Seider Was

 

Het Korban Pesach (Pesach Offer)

Het Korban Pesach (Pesach Offer)

Ieder jaar met het naderen van Pesach hebben messiaanse gelovigen discussies over de aard van Jesjoea’s laatste maaltijd, die wordt vermeld in de synoptische Evangelieën. De overheersende vraag is: was dit Avondmaal een Pesach Seider? Deze vraag maakt deel uit van de doorgaande discussie over de kalenderdatum van Jesjoea’s Kruisiging: werd Jesjoea gekruisigd op de 14de of op de 15de Niesan?

De overgeleverde aanname van zowel het Jodendom als het Christendom is dat de Kruisiging plaatsvond op de vóórbereidingsdag van Pesach en dus op de 14de Niesan. Dit is de datum gegeven door de chronologie van de gebeurtenissen zoals die worden verteld in het Evangelie van Johannes. Veel bijbelgeleerden zijn echter van mening dat Johannes’ chronologie in strijd is met de Synoptici, die, zo nemen zij aan, de feestdag van de 15de Niesan als kruisigingsdatum hebben.

Het debat over het verschil in datum, en de vraag hoe het te beslechten, maakt deel uit van het grotere vraagstuk hoe de Synoptici en Johannes met elkaar in overeenstemming zijn te brengen. In deze korte notitie zal ik niet ingaan op alle details van de nogal gecompliceerde en technische questie van de kalenderdata van het Laatste Avondmaal en de Kruisiging. Laat het voldoende zijn om hier vast te stellen dat de traditionele vertaling van Mt. 26:17 — en de synoptische parallellen Mk. 14:12 en Lk. 22:7 — welke de frase bevat: “op de eerste dag van het feest der ongezuurde broden”, op een aantal ernstige moeilijkheden stuit en niet voetstoots kan worden aangenomen.

Terwijl nu sommigen de verslagen van de Evangelieën zouden willen harmoniseren door te pogen het Johannes Evangelie aan te passen aan de veronderstelde chronologie van de Synoptici, zou ik daartegenover de voorkeur geven aan de optie om de Synoptici op een zodanige wijze te interpreteren dat zij harmoniëren met de Niesan 14 kruisiging zoals vermeld door Johannes. Ik hoop in een later artikel mijn redenen voor deze voorkeur te verduidelijken.

Voor nu zal ik mij echter beperken tot een eenvoudig en krachtig argument waarom, in mijn ogen, de interpretatie van het Laatste Avondmaal als zijnde een Pesach Seider waarschijnlijk onjuist is. Dit argument komt er in wezen op neer dat indien het Avondmaal werkelijk een Seider was, Jesjoea’s instelling van de Maaltijd des Heren (of Eucharistie) een overbodige en liturgisch verwarrende daad zou zijn geweest.

Indien het Laatste Avondmaal een Pesach Seider was, zou een geofferd Pesach lam daar een noodzakelijk bestanddeel van zijn. Jesjoea en zijn leerlingen zouden hun lam in de Tempel geslacht hebben op de namiddag van de 14de Niesan, en zouden het gegeten hebben gedurende de daaropvolgende Seideravond van de 15de.

Maar indien dit is wat er gebeurde, waarom zou Jesjoea dan een brood nemen gedurende de Seider en verklaren dat het zijn lichaam betekende? Mt. 26:26 zegt: “En toen zij aten, nam Jesjoea een brood, maakte de berachah, brak het, en gaf het aan zijn leerlingen en zei: Neemt, eet, dit is mijn lichaam”. Indien het Avondmaal een Seider was, zou er immers al een imposant symbool van Jesjoea’s lichaam voorhanden zijn: het Pesach lam (of Korban Pesach). Het was dus helemaal niet nodig een ander vertegenwoordigend symbool van het te offeren lichaam van de Messias te introduceren. Het geëigende symbool was op de tafel aanwezig en Jesjoea zou eenvoudig hebben kunnen verklaren, wijzend op het lam: “Dit is mijn lichaam, dat voor u gegeven wordt” (Lk. 22:19).

Dienovereenkomstig zou men verwachten dat Jesjoea’s woorden: “Dit is mijn bloed van het Nieuwe Verbond”, zouden zijn gezegd toen het lam in de Tempel geslacht werd. Indien er een Pesach lam aanwezig was bij het Laatste Avondmaal, zou het op het altaar vergoten bloed daarvan natuurlijk het gepaste teken en de symbolische vertegenwoordiging zijn van Jesjoea’s offerbloed.

Vanuit een liturgisch en ritueel gezichtspunt klinkt het nogal onlogisch om te veronderstellen dat de eerste generatie van Jesjoea’s leerlingen een Seider vierde waarin zowel de Matze als het Pesach lam de bijzondere symbolen waren van Jesjoea’s lichaam. Waarom de gebroken Matze, waar de Seider maaltijd mee opent, gebruiken om Jesjoea’s geofferde lichaam aan te duiden, indien even later gedurende diezelfde maaltijd de aandacht wordt gericht op het veel indrukwekkender offersymbool van het Pesach lam? Waarom de beker der dankzegging tot het geëigende teken van Jesjoea’s bloed verheffen indien er op de voorafgaande middag reeds naar het veel indrukwekkender teken van werkelijk offerbloed — dat intrinsiek deel uitmaakt van het Korban Pesach — werd verwezen gedurende het Tempel ritueel van het slachten van het lam?

De overbodige toevoeging van brood en wijn als offersymbolen schijnt een voor de hand liggende reden om te denken dat het Laatste Avondmaal geen Pesach Seider was. Het is daarom redelijk aan te nemen dat de avond van het Laatste Avondmaal voorafging aan de Seideravond, en dat Jesjoea’s instelling van de Eucharistie iets nieuws was, iets dat niet wezenlijk aan de Seider was gebonden. Dit impliceert echter dat de Kruisiging plaatsvond op de 14de Niesan, en dat Jesjoea stierf ten tijde dat de Pesach lammeren in de voorhof van de Tempel werden geslacht. 

A Simple Liturgical Reason Why the Last Supper Probably wasn’t a Passover Seder

 

The Korban Pesach (Passover Sacrifice)

The Korban Pesach (Passover Sacrifice)

Each year, when Passover is approaching, Messianics have discussions on the nature of Yeshua’s Last Supper, as it is recorded in the synoptic Gospels. The prevalent question is: Was this Supper a Passover Seder? The discussion about this question is part of the ongoing discussion on the calendrical date of Yeshua’s Crucifixion: Did it happen on the 14th or on the 15th of Nisan?

The traditional assumption of both Judaism and Christianity is that the Crucifixion happened on the Eve of Passover and thus on the 14th of Nisan. This is the date given by the chronology of events as reported in the Gospel of John. Many biblical scholars are of the opinion, however,  that John’s chronology is in conflict with the Synoptics, which, they assume, have the 15th of Nisan, the Yom Tov of Passover, as the Crucifixion date.

The debate about this calendrical difference, and the question how to solve it, is part of the larger problem of how to reconcile the Synoptics and John. In this short note we won’t go into all the details of the rather complicated and technical argument on the calendrical dates of Last Supper and the Crucifixion. Let it be sufficient to establish here that the traditional translation of Mt. 26:17 — and its synoptic parallels Mk. 14:12 and Lk. 22:7 — which has the phrase “on the first day of the feast of unleavened bread” faces some serious difficulties and cannot be taken for granted.

Thus, while some would like to harmonize the Gospel accounts by an effort to conform John’s account to the supposed chronology of the Synoptics, I would instead prefer the option of interpreting the Synoptics in a manner which is in harmony with the Nisan 14 Crucifixion reported by John. I hope to clarify my reasons for this preference in a follow-up article on this website.

For now, however, I’ll limit myself to a simple and forceful reason why, in my eyes, the interpretation of the Last Supper as being a Passover Seder is probably incorrect. This reason is essentially that if the Supper was indeed a Seder, then Yeshua’s institution of the Eucharist was a superfluous and liturgically confusing act.

If the Last Supper was a Passover Seder, a sacrificial Passover lamb would necessarily have been part of it. Yeshua and his talmidim would have slaughtered their lamb in the Temple in the afternoon of the 14th of Nisan  and would have eaten it during the night following, the Seder night of the 15th.

But if this is what happened, then why would Yeshua take bread during the Seder meal and declare that it represented his body? Mt 26:26 says: “And as they were eating, Yeshua took bread, made the b’rakhah, and brake it, and gave it to the talmidim, and said, Take, eat; this is my body”. If the Supper was a Seder, then there was already a powerful symbol of Yeshua’s body at hand: the Korban Pesach. There was no need at all to introduce another symbolic representation of the to-be-sacrificed body of the Messiah. The proper symbol was already present on the table, and Yeshua could simply have declared, pointing to the lamb, “this is my body which is given for you” (Lk. 22:19). If Yeshua’s death was to be the fulfilment of the Passover sacrifice, then why connect this death with the matzah instead of the lamb? The lamb was the proper symbol of Yeshua’s own sacrifice, not the matzah.

Accordingly, one would expect that Yeshua’s words: “this is my blood of the New Covenant”, would have been said when the lamb was slaughtered in the Temple. If there was a Passover lamb present at the Last Supper, then, naturally, its blood dashed upon the altar represented and symbolized Yeshua’s sacrificial blood.

From a liturgical and ritual perspective it sounds rather illogical to suppose that the first generation of talmidim celebrated a Seder which had both the Matzah and the Korban Pesach as the proper ritual symbols of Yeshua’s body. Why open the Seder meal with a broken matzah to signify Messiah’s sacrificed body if later on during the same meal a far more powerful sacrificial symbol will be pointed to? Why have the cup of thanksgiving as the proper symbol of Yeshua’s blood if the far more powerful symbol of real sacrificial blood — one which was an intrinsic part of the Korban Pesach — was already pointed to during the Temple ritual of slaughtering the lamb?

The superfluous addition of bread and wine as sacrificial symbols seems an obvious reason for suspecting that the Last Supper wasn’t a Passover Seder. It is reasonable, therefore, to assume that the night of the Last Supper preceded the Seder night, and that Yeshua’s institution of the Eucharist really was something new, which wasn’t intrinsically connected to the Seder. This implies that the crucifixion took place on the 14th of Nisan, and that Yeshua died about the time when the Passover lambs were slaughtered in the Temple court.

Tu B’Shevat and Passover: The Cross is our Tree of Life

 

Tree of Life CrossTu B’Shevat, the New Year of Trees, is the first sign on the Calendar that the solemnities of Passover are approaching. Passover always falls in the Spring season and Tu B’Shevat is the earliest indicator of Spring. It is the time when in Eretz Yisrael the tree fruits become visible, and here, in the North-West of Europe, the first buds shoot up. The Sages have determined this date, the 15th of Shevat, as the beginning of the agricultural “fiscal year”. The annual and triennial tithings, and the laws of orlah, are to be reckoned from this date.

In the course of time Tu B’Shevat developed into a minor festival, and in the 17th century some kabbalistic groups have introduced the idea of a Tu B’Shevat Seder, in which the seven fruits of the Land — wheat, barley, grapes, figs, pomegranates, olives, and dates — and numerous other tree fruits are consumed in a ritual order.

Tu B’Shevat is also the natural starting point for the big annual job that must be performed before we are able to properly celebrate Passover: the thorough cleansing of the house and the removal of chametz from all parts of our domain.

Although I don’t look favourably on kabbalistic philosophy and certainly don’t want to follow kabbalistic ritual symbolism, yet I have to admit that the basic thought of a Tu B’Shevat Seder as a special meal marking the tithing date and introducing the time of preparation for Passover is sensible from a messianic viewpoint. The Passover of Messiah is about leaving the realm of sin and death, symbolized in chametz, through Yeshua’s sacrifice, and about introducing the realm of purity and immortality, symbolized in matzah, through Yeshua’s resurrection. Sin entered our world by an act of eating from a tree. The victory over sin also was obtained by means of a tree, on that day when Messiah hung on a tree and took upon himself the curse on sin pronounced by the Torah (Dt. 21:22-23; Gal. 3:13).

What is the relation between the introduction of sin by means of a tree, the tree of knowledge of good an evil, and the victory over sin by means of another tree, the Cross of Messiah?

Through his Cross and Passion, Messiah became the Tree of Life for all those who put their trust in him. According to an old legend, Seth, the son of Adam, after his father died, received from the Cherubim guarding the Garden of Eden, a branch of the tree of good and evil from which Chavah had eaten the forbidden fruit, as a warning reminder against the path of evil. The pious Seth planted this branch on the burial place of Adam, which later would be named Golgotha. It is said that the Cross of Messiah was made from the wood of this tree.

The legend makes sense. Essentially it tells us the same truth as the biblical story, namely that Messiah took upon him the consequence of sin, which is death, and thus through his death destroyed the power of death, because as completely sinlesss, he was worthy to be resurrected to eternal life. As a result of his work the destructive forces of evil in the end will be removed from the universe. When the Apostle Yochanan in the Apocalypse tells us about his vision of the City of God, he mentions the tree of life: “In the midst of the street of it, and on either side of the river, was the tree of life” (Apoc. 22:2). While in the midst of the Garden of Eden there were two trees (Gen. 2:9), here is only one. In the beginning there were two, the tree of life and the tree of knowledge of good and evil. In the end there will be only the tree of life.

In the beginning man had access to both trees. He didn’t have to die because he had access to the tree of life. By his wrong choice to eat from the tree of knowledge of good and evil he lost his access to the tree of life and was subjected to the power of death. Through Messiah’s death and resurrection the effects of this wrong choice were reversed, and the dead wood of the Cross in a sense became our tree of life. In the renewed creation of the resurrection the tree of knowledge of good and evil is no more.

We as believers are fruits of the Tree of Life, i.e. fruits of the Cross of Messiah. The resurrected Messiah himself is the first fruits, because he inherits eternal life by his own merit. As included in him we are sanctified in the first fruits, and inherit eternal life by his grace.

The festival of Tu B’Shevat for Messianics thus highlights our inclusion in Messiah as the first fruits (cf. I Cor. 15:20). In him who is fully dedicated to HaShem we are acceptable too (cf. Lev. 19:23-25).

For the liturgical year Tu B’Shevat has an important function. By reminding us of the approaching season of Passover, it encourages us to start the process of cleansing, which not only applies to our houses but also to our hearts and our daily walk of life. The time between Tu B’Shevat and Passover is particularly fit to help us in identifying with the sufferings of Messiah and making us ardent in our efforts of removing all traces of sin. The festival of Purim, which occurs during this time of preparation, is in line with it and gives it additional weight. Historically, the fast of Esther was right before Passover (cf. Est. 3:12; 4:15-16), and the hanging of Haman the wicked occurred at Passover (cf. Est. 5:1-8; 7:1-10). Purim has thus its own close connection to Passover, and the defeat of the wicked Haman symbolizes and anticipates the defeat of the serpent and his seed, i.e. the devil and all the forces of evil.

That the crucified Messiah is our Tree of Life is beautifully expressed in a famous hymn of Venantius Fortunatus (VIth century), which can be sung at the Tu B’Shevat Seder.

Faithful Cross, above all other,
One and only noble Tree,
None in foliage, none in blossom,
None in fruit thy peer may be;
Sweet the wood, and sweet the iron,
And thy load, most sweet is he.

Bend, O lofty Tree, thy branches,
Thy too rigid sinews bend;
And awhile the stubborn hardness,
Which thy birth bestowed, suspend;
And the limbs of heaven’s high Monarch
Gently on thine arms extend.

Thou alone wast counted worthy
This world’s Ransom to sustain,
That a shipwrecked race for ever
Might a port of refuge gain,
With the sacred Blood anointed
Of the Lamb for sinners slain.